Laps skiën

(met dank aan Sytse voor het gebruik van een aantal foto's)

Dit jaar dus geen skivakantie in de Franse Alpen, Oostenrijk of Bulgarije. Nee dit jaar zijn we in "eigen land gebleven" en naar Ylläs gevlogen in Fins Lapland. Niet echt het hoogste skigebied in Europa - de hoogste "berg" in Finland ligt er en is wel 718 meter hoog -, maar wel een van de Noordelijkste. En koudste dus, vandaar dat je er in de derde week van april nog kunt skiën. De beste tijd van het jaar eigenlijk omdat de zon al meer dan 12 uur per dag schijnt en de temperaturen al enigszins aangenaam zijn (overdag een graad wat boven nul en 's nachts lichte vorst).

Dus op zaterdag 14 april vertrekken Ber en ik, samen met Frank en Sytse die de dag daarvoor uit Amsterdam zijn aangekomen, met FinnAir naar het vliegveld van Kittilä, in het hoge Noorden van Finland, zo'n 800 kilometer of anderhalf uur vliegen van Helsinki.

Finnair heeft als een van de weinige luchtvaartmaatschappijen een camera op de neus van het vliegtuig waarop je de stijging en daling kunt volgen.

Van het vliegveld in Kittilä is het nog 45 minuten bussen naar onze eindbestemming Äkäslompolo, een klein dorpje in het Ylläs gebied. Na wat gesleep met onze bagage komen we aan bij onze eigen Finse blokhut met, natuurlijk, een eigen sauna.

Äkäslompolo (wat zoiets betekent als de "bocht in de rivier waar de rendieren komen drinken") is een klein dorp met zo'n 300 inwoners in de zomer, maar aanzienlijk meer in de winter als de toeristen komen. Het heeft een groot hotel en diverse vakantieparken met Finse blokhutten. Er is één grote supermarkt en geen! Alko. Dus bier drinken uit de supermarkt of bestellen en de dag erna afhalen. Waar je al niet moeilijk over kunt doen...

In Ylläs zijn 56 skipistes en 27 liften, waarvan één stoeltjeslift. Het is lekker relaxt skiën, geen uren wachten bij skiliften zoals in Frankrijk en Oostenrijk, wel eerst iedere dag met de skibus van Äkäslompolo naar het skigebied. Alle soorten afdalingen zijn beschikbaar, dus je hoeft je niet te vervelen.

Tja, deze foto was onvermijdelijk natuurlijk. En nu ik weet wat het betekent, maak ik er maar mijn motto van hier in Finland: "Tee kunnon teko", oftewel "Doe iets goeds" (letterlijk: "Doe een goede daad").

Après-ski stelt in Äkäslompolo niet bijzonder veel voor. Maar ja da's ook wel zo prettig, rust je tenminste eens echt uit van je vakantie. Er zijn wat terrasjes op de pistes waar je wat kunt drinken of van de zon genieten en er zijn grote tenten waar je je eigen kampvuur kunt maken en een worst voor je lunch kunt roosteren als je wilt (en natuurlijk wilden wij dat...)

Maar het voordeel van Lapland is weer dat je er meer kunt dan alleen skiën. Zo hebben we op woensdag een heuse sleerit gemaakt met husky-honden. Niet echt een origineel Fins gebeuren (husky's komen uit Groenland, Canada en Siberië), maar toch... In koppels van twee, één op de slee en een ander staand op de slee als koetsier.

Hoewel maar een tocht van 10 kilimoter in zo'n 3 kwartier (klopt dit Sytse?), een ongekende ervaring. Toen we aankwamen op de hondenfarm, werd je gek van het geblaf. Maar de honden zijn heel lief als je ze aanhaalt en na de tocht waren ze zo moe dat ze voor pampus lagen en er geen geluid meer uitkwam. En ze willen niks liever dan rennen, dus zielig is het ook niet.

Eerst wat instructies over hoe je de slee bestuurt en kennismaken met de honden.

Mooie vergezichten onderweg...

En nog wat napraten achteraf met elkaar en de honden natuurlijk!

En terug naar ons dorp, met speciaal voor ons een "Pink" transfer.

Geen après ski, dus veel gezelligheid in de blokhut. Samen koken, iedere dag in de sauna en veel scrabblen. Maar ook uitgegeten, echt Laps natuurlijk, een rendierkluif! en gewandeld.

Een gezellige, relaxte week die helaas toch weer veel te snel om was. Misschien voor wat meer vertier buiten de deur volgend jaar Levi proberen. En voor de langlaufers onder ons: er zijn ook heel veel loipes in Lapland (meer nog dan afdalingen).

Out of Africa met Nokia

Je komt niet iedere dag in Kenya. Daarom was ik niet onaangenaam verrast toen ik opeens gevraagd werd om begin april namens Corporate Internal Communications af te reizen naar Nairobi. Aanleiding waren de MEA Comms Days, oftwel een workshop van 2 dagen voor alle communicatiemensen in de regio Middle East & Africa bij Nokia. Er moest wel gewerkt worden, er moest een communicatiestrategie voor de regio worden afgeleverd voor de 2de helft van 2007. En ik dan met name een interne communicatiestrategie, samen met Sara El-Pachachi, verantwoordelijk voor de interne communciatie in deze regio. Waarom Nairobi vraag je je misschien af. Ik vroeg het me in ieder geval af, want het hoofdkantoor voor deze regio van Nokia bevindt zich in Dubai. Maar naar later bleek, is Kenya het meest centrale land van deze regio, die zich uitstrekt van Afghanistan en Iran tot Zuid-Afrika en Marokka.

Het was in de week voor Pasen en ik had net afscheid genomen van drie ex-collega's van ING die persoonlijk naar Helsinki waren afgereisd om mijn afscheidsvideo en -foto's te komen brengen. Was erg gezellig Lonneke, Theo en Lisette en bedankt voor de leuke video. Ik hem 'm vol trots al aan vele vrienden laten zien. Maar goed ik moest dus zondag om zes uur 's ochtends vertrekken om 's avonds rond 19.00 uur aan te komen in Nairobi. Eerst een nacht doorgebracht in het Intercontinental Hotel in deze Afrikaanse hoofdstad, om de ochtend erna te vertrekken naar Lake Naivasha.

Onderweg naar Naivasha, langs kleurrijke winkeltjes

In mijn lodge aangekomen vond ik een tropenuitrusting op bed, waarvan ik niet meteen doorhad dat ik die ook meteen aan moest doen. Kennelijk hoefde er niet alleen gewerkt te worden.

Tja de vermoeidheid van de reis is van mijn gezicht te lezen, maar de workshop was niettemin een succes. Een groepsfoto stond ook op het programma.

En in de late middag bleek waar die uitrusting goed voor was: een wandelsafari in een natuurpark. Een beetje een 'namaak'park omdat het in de jaren tachtig in gebruik is genomen voor de opnames van de film Out of Africa. Maar dat nam niet weg dat ik er een echt safarigevoel van kreeg.

Maar dat is niet al het wildlife dat ik gezien heb. Helaas kan ik het niet met foto's bewijzen, maar midden in de nacht werd ik wakker in mijn luxe lodge en hoorde ik vreemde geluiden, duidelijk van een dier. Ik stond op, keek achter de gordijnen en zag op nog geen twee meter afstand van mijn erker twee nijlpaarden grazen. De hotelbewaking had inderdaad verteld dat de nijlpaarden 's nachts het meer uitkomen om te eten op de verse grasvelden bij de lodges. Daarom werden gasten na 's avonds acht uur vergezeld door bewakers naar hun lodges. Maar ja, je gelooft het pas als je het met eigen ogen hebt gezien. En dat heb ik...

Mijn lodge met het lekkere gras voor de nijlpaarden

De workshop werd regelmatig onderbroken door apen die elkaar achterna zaten over het dak van de conferentieruimte

Lake Naivasha vol met nijlpaarden die 's nachts het terrein oplopen om te gaan grazen bij de lodges

Ruoholahti - het Westelijk havengebied van Helsinki

Als Nokia-medewerker hoor je ook een bezoek te brengen aan de voormalige kabelfabriek van Nokia in de wijk Ruoholahti. Het is het Westelijk havengebied van Helsinki en vroeger waren er alleen scheepswerven, kranen en industrieterreinen. Die zijn er trouwens nog steeds. Dus op een mooie zonnige nawintermiddag ben ik er maar eens heengetogen.

In de jaren negentig is het gebied grondig gesaneerd en zijn er woningen, restaurants, winkelcentra en culturele voorzieningen in Ruoholahti gekomen. De oude kabelfabriek van Nokia, Kaapeli, is omgetoverd tot een cultureel centrum met drie musea: een fotografie-, theater- en een hotel- en restaurantmuseum. Naar het schijnt het enige ter wereld.




Voor de Amsterdammers onder ons, zeg maar de Westergasfabriek. In het gebouw zitten ook diverse galeries, een restaurant en het Frans cultureel Centrum.

Er zijn veel staaltjes van moderne en (wat) oudere industriële architectuur te bewonderen. Bijvoorbeeld het High-Tech-Center (HTC), dat bestaat uit vijf opvallende gebouwen die naar beroemde schepen zijn vernoemd.

Het electriciteitsbedrijf van Helsinki huist er en diverse reclamebureaus en andere bedrijven (waaronder Nederlandse) hebben deze 'hippe' buurt opgezocht.

En natuurlijk in de 'openbare ruimte' veel kunst, die in tegenstelling tot in Nederland, lang niet altijd smakeloos is.