Oost-Finland met een Russisch tintje - 1

Finland zoals je het je voorstelt: meren, eilanden en bossen. We hebben het eind juli persoonlijk kunnen ervaren, toen we een week door Oost-Finland (Karelië) hebben gereisd. Ik had, anders dan vrijwel alle andere Finse collega's - slechts 1 week vrij genomen in juli. Hans en Marjo (ons "opera"-clubje) waren overgekomen om het beroemde operafestival in Savonlinna te bezoeken. Een half jaar geleden had ik al kaartjes geregeld voor een operavoorstelling en hadden we besloten er een weekje reizen in het merengebied rond Savonlinna aan vast te koppelen. Dus een auto gehuurd bij Herz (speciaal tarief voor Nokia-medewerkers!) en erop uit.

Eerst naar Porvoo, een soort Zaanse schans of Volendam zeg maar, bekend van de karakteristieke roodgeschilderde houten pakhuizen aan het water. Het is de op een na oudste stad van Finland met een beroemde oude kathedraal waar tsaar Alexander I de eerst Finse landdag bijeenriep. Helaas is deze houten kerk vorig jaar in brand gestoken en wordt op dit moment gerestaureerd.

De klokkentoren van de kerk was gelukkig nog wel intact.

Interieur van een origineel houten huis in Porvoo.

Vanuit Porvoo, richting de Russische grens, naar ons volgende doel Lappeenranta. Onderweg doen we nog Kouvola en Hamina aan op de enige dag in deze week dat het regent.

En wat doe je op een regenachtige dag: een bezoekje aan de lokale Lutherse kerk in Hamina.

Tapijtje schrobben?

Zomer in Finland betekent ook tijd voor de grote schoonmaak. Een speciaal onderdeel van die grote schoonmaak, vindt nog steeds op traditionele wijze plaats: het schrobben van je huismatten. Op vele plekken langs de zeekade in Helsinki zie je een soort houten vlonders in het water drijven waar mensen hun kleden naar toe slepen om ze te reinigen. Een gezellig uitje, vooral als je het combineert met een biertje op het terras terwijl de kleden te drogen hangen. We hebben het laatst uitgebreid zitten bekijken vanaf zo'n terras. Toen ik er op het werk over begon, was het weer even oppassen geblazen. Ik opperde voorzichtig dat je daar toch ook gewoon een machine voor kunt huren, maar iedereen schijnt dit een bijzonder aangename bezigheid te vinden. Er zal me wel weer iets ontgaan... Het grote issue is op dit moment welke zeep je gebruikt om je matten schoon te krijgen. De zeep die het beste schoonmaakt is namelijk nogal slecht voor het milieu, dus daarom is er nu een biovariant, maar daarvan is het resultaat niet zo goed. En tot slot werd er nogal schamper gedaan over een anekdote met Japanse toeristen. Die hadden uitgebreid foto's staan maken bij een populaire "kledenwasplek", totdat een Fin aan hen vroeg wat daar nauw zo bijzonder aan was. Bleek dat in een Japanse reisgids stond dat alle Finse mannen die hun vrouw bedrogen hadden, voor straf een dag de kleden moesten wassen. En dat vonden die "rare" Japanners reden genoeg om ze op de kiek te zetten. Ik heb maar niet gezegd dat wij er ook uitgebreid foto's van hebben gemaakt. Met wat schaamrood op mijn wangen, hierbij het resultaat...

Fietsen naar het werk

Sinds een week fiets ik ("minä pyöräillen" op z'n Fins) op mijn "Orange bike" naar het werk. Ja, je kunt het nauwelijks uitspreken maar fietsen kan, ook in Finland. En dat moet je hier niet als een sinicure opvatten. De meeste mensen die hier fietsen hebben een sportfiets (mountain of city bike), inclusief de gehele uitrusting. Gewoon relaxed fietsen is een zeldzaamheid. De meeste fietsers dragen dan ook een helm. Iets wat ik, ondanks mijn niet geheel onbevlekt verleden qua valpartijen met de fiets, pertinent weiger. Als Nederlander die sinds z'n 8ste jaar fietst, moet ik toch wat ervaring tentoonspreiden op dit gebied.

De tocht naar mijn werk duurt ongeveer 30 minuten van Helsinki naar Espoo, precies even lang als met het openbaar vervoer. Hij gaat over ietwat geaccidenteerder terrein dan toen ik in Nederland naar ING fietste. Het zijn geen cols, zelfs niet van de vierde categorie, maar toch... een stuk of drie heuveltjes. Het lukt me om ze in de eerste versnelling zonder af te stappen te overmeesteren. Dat levert wel wat extra zweetdruppels op bij aankomst helaas. Maar dat is het wel waard, want je bespaart met zo'n fietstocht al gauw 3,60 euro (spreek je in het Fins trouwens uit als "eeoerooaa")voor een enkele reis. Dat is 7,20 per dag oftewel ruim 36 euro per week. Dus die fiets heb ik er na 7,5 week fietsen al uit...

De tocht gaat door drie wijken (Ullanlinna, Ruoholahti en Lauttasaari), het is een mooie route langs verschillende baaien.



Je hebt twee soorten fietspaden in Finland, een gezamenlijk pad voor voetgangers en fietsers of een pad waarvan de linker- en rechterhelft met een doorgestrokken streep gescheiden zijn voor fietsers en voetgangers. Beide varianten kennen een eigen verkeersbord.

Is er geen fiets- annex voetpad, dan gebruik je gewoon het trottoir (vanwege de veiligheid, op de rijweg word je door te hard rijdende auto's ongetwijfeld onderuit gekacheld). Behalve door voetgangers en fietsers worden de fiets/voetpaden gebruikt door nordic walkers, joggers (vrouwen en mannen, soms al joggend achter de kinderwagen), elektrische rolstollen, skateboarders en skaters die soms ook nog een soort langlaufstokken bij zich hebben om meer vaart te maken. En dan vinden de Finnen fietsen in Amsterdam gevaarlijk...

The Big Apple -2

We logeren in de Chelsea Pines Inn, een homohotel met als thema filmsterren. Wij krijgen de "Kirk Douglas" kamer op de vijfde etage (geen lift!), een klein hok waar net een tweepersoonsbed en een douche in past. Toilet is gemeenschappelijk en op de gang. Maar ja, wel voor het schappelijke prijsje van 95 euro per nacht, inclusief ontbijt in de tuin van het hotel op speciale filmsterren bordjes.

Onze kamer grenst aan die van good old "Rock Hudson", daar heb je wel vijf trappen voor over, toch?

Vrijdagochtend meteen maar de stad in en binnen het uur loop ik al met de eerste boodschappentas. Het zal niet de laatste zijn dat weekend... De Abercrombie & Fitch store lijkt wel Fins met die eland als logo, maar slaat wat door in z'n "consumer experience": veel harde muziek, mannen met blote borst bij de ingang, sportschooltaferelen uit de vorige eeuw als muurschilderingen... een wat hoog "Leni Riefenstahl" gehalte al met al.

Maar ook tijd voor het serieuzere werk. Een fototentoonstelling in de New York Public Library en een bezoek aan Ground Zero. Daar wordt nu weer volop gebouwd, maar je ervaart de impact van de aanslag op veel plekken. In het museum dat aan de aanslag gewijd is, met z'n muren vol foto's, stukken vliegtuig en Japanse kraanvogels ter ere van de slachtoffers. Maar ook op de plek zelf realiseer je nog eens ter dege de omvang van de ramp.

In Central Park ervaar je niet alleen wat New York is, maar ook wie de New Yorkers zijn. Er is niks leuker dan uren in het park op een bankje zitten en kijken, kijken, kijken...

En dan een biertje drinken in Battery Park, kaartjes bestellen voor de Broadway-musical Hairspray en terugwandelen naar het hotel, langs de iconen van gay New York.





Je wordt fysiek wel moe, maar je zintuigen blijven geprikkeld worden door de omgeving. Imposante gebouwen, maar ook verstilde taferelen. Handige parkeeroplossingen en de Amish supermarkt. Broadway en herinneringen aan de gevallen soldaten in Irak. Het is allemaal New York en je raakt er nooit uitgekeken. Wanneer gaan we weer?