Out of Africa met Nokia

Je komt niet iedere dag in Kenya. Daarom was ik niet onaangenaam verrast toen ik opeens gevraagd werd om begin april namens Corporate Internal Communications af te reizen naar Nairobi. Aanleiding waren de MEA Comms Days, oftwel een workshop van 2 dagen voor alle communicatiemensen in de regio Middle East & Africa bij Nokia. Er moest wel gewerkt worden, er moest een communicatiestrategie voor de regio worden afgeleverd voor de 2de helft van 2007. En ik dan met name een interne communicatiestrategie, samen met Sara El-Pachachi, verantwoordelijk voor de interne communciatie in deze regio. Waarom Nairobi vraag je je misschien af. Ik vroeg het me in ieder geval af, want het hoofdkantoor voor deze regio van Nokia bevindt zich in Dubai. Maar naar later bleek, is Kenya het meest centrale land van deze regio, die zich uitstrekt van Afghanistan en Iran tot Zuid-Afrika en Marokka.

Het was in de week voor Pasen en ik had net afscheid genomen van drie ex-collega's van ING die persoonlijk naar Helsinki waren afgereisd om mijn afscheidsvideo en -foto's te komen brengen. Was erg gezellig Lonneke, Theo en Lisette en bedankt voor de leuke video. Ik hem 'm vol trots al aan vele vrienden laten zien. Maar goed ik moest dus zondag om zes uur 's ochtends vertrekken om 's avonds rond 19.00 uur aan te komen in Nairobi. Eerst een nacht doorgebracht in het Intercontinental Hotel in deze Afrikaanse hoofdstad, om de ochtend erna te vertrekken naar Lake Naivasha.

Onderweg naar Naivasha, langs kleurrijke winkeltjes

In mijn lodge aangekomen vond ik een tropenuitrusting op bed, waarvan ik niet meteen doorhad dat ik die ook meteen aan moest doen. Kennelijk hoefde er niet alleen gewerkt te worden.

Tja de vermoeidheid van de reis is van mijn gezicht te lezen, maar de workshop was niettemin een succes. Een groepsfoto stond ook op het programma.

En in de late middag bleek waar die uitrusting goed voor was: een wandelsafari in een natuurpark. Een beetje een 'namaak'park omdat het in de jaren tachtig in gebruik is genomen voor de opnames van de film Out of Africa. Maar dat nam niet weg dat ik er een echt safarigevoel van kreeg.

Maar dat is niet al het wildlife dat ik gezien heb. Helaas kan ik het niet met foto's bewijzen, maar midden in de nacht werd ik wakker in mijn luxe lodge en hoorde ik vreemde geluiden, duidelijk van een dier. Ik stond op, keek achter de gordijnen en zag op nog geen twee meter afstand van mijn erker twee nijlpaarden grazen. De hotelbewaking had inderdaad verteld dat de nijlpaarden 's nachts het meer uitkomen om te eten op de verse grasvelden bij de lodges. Daarom werden gasten na 's avonds acht uur vergezeld door bewakers naar hun lodges. Maar ja, je gelooft het pas als je het met eigen ogen hebt gezien. En dat heb ik...

Mijn lodge met het lekkere gras voor de nijlpaarden

De workshop werd regelmatig onderbroken door apen die elkaar achterna zaten over het dak van de conferentieruimte

Lake Naivasha vol met nijlpaarden die 's nachts het terrein oplopen om te gaan grazen bij de lodges

Ruoholahti - het Westelijk havengebied van Helsinki

Als Nokia-medewerker hoor je ook een bezoek te brengen aan de voormalige kabelfabriek van Nokia in de wijk Ruoholahti. Het is het Westelijk havengebied van Helsinki en vroeger waren er alleen scheepswerven, kranen en industrieterreinen. Die zijn er trouwens nog steeds. Dus op een mooie zonnige nawintermiddag ben ik er maar eens heengetogen.

In de jaren negentig is het gebied grondig gesaneerd en zijn er woningen, restaurants, winkelcentra en culturele voorzieningen in Ruoholahti gekomen. De oude kabelfabriek van Nokia, Kaapeli, is omgetoverd tot een cultureel centrum met drie musea: een fotografie-, theater- en een hotel- en restaurantmuseum. Naar het schijnt het enige ter wereld.




Voor de Amsterdammers onder ons, zeg maar de Westergasfabriek. In het gebouw zitten ook diverse galeries, een restaurant en het Frans cultureel Centrum.

Er zijn veel staaltjes van moderne en (wat) oudere industriële architectuur te bewonderen. Bijvoorbeeld het High-Tech-Center (HTC), dat bestaat uit vijf opvallende gebouwen die naar beroemde schepen zijn vernoemd.

Het electriciteitsbedrijf van Helsinki huist er en diverse reclamebureaus en andere bedrijven (waaronder Nederlandse) hebben deze 'hippe' buurt opgezocht.

En natuurlijk in de 'openbare ruimte' veel kunst, die in tegenstelling tot in Nederland, lang niet altijd smakeloos is.

Meer visite en Formule-1

Maar de volhouder wint, dus de zaterdag erop maar weer naar Paloheinä en die langlauf-latten onder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn... en samen met Ber, lekker vertrouwd, ook een ervaren skiër. Ging aanvankelijk stukken beter, maar ja dan word je al gauw overmoedig en ga je het geaccidenteerde terrein van de bossen in en dan...

krijg je teveel snelheid en schiet je uit het spoor dus. Nou ja er kon nog net een gezellig plaatje met ons tweeën vanaf, maar voor mij hoeft dat langlaufen niet zo geloof ik. Een berg afskiën is veel relaxter. En anders toch maar eerst die lessen.

Zoals gezegd kwamen Maxime en Harry dat weekend (17 en 18 februari) ook nog even langs. 's Avonds maar eens een nieuw restaurant uitgeprobeerd Olo, erg trendy maar ook smaakvol en lekker dichtbij wederom. De dag daarna afgesproken om naar het vestingeiland Suomenlinna (of Sveaborg in het Zweeds) te gaan met de boot vanaf het centrale marktplein. Maar eerst nog een bezoekje gebracht aan de Russisch-orthodoxe Uspenski kathedraal, die helaas weer gesloten was.

De boot was binnen het kwartier bij het eiland en moest zich door het nodige ijs heen ploegen.

In de zomer is dit eiland een topbestemming met allerlei café's, restaurant, strandjes, muziek, theater en dergelijke, maar het heeft zeker ook in de winter zijn charme. De vesting Suomenlinna werd in 1750 door de Zweden opgericht ter verdediging tegen de Russen. Daarna door de Russen belegerd, aan puin geschoten door een Frans-Britse vloot in de Krimoorlog, en tegenwoordig werelderfgoed beschermd door Unesco. Gemotoriseerd verkeer is er verboden en er wonen zo'n duizend mensen.

Op het dorpsplein bij de kerk was ijsplezier voor jong en oud onder vrolijke accordeonbegeleiding, tot aan de vogeltjesdans toe.

Op Suomenlinna zijn de kannonen, kazernes en kazematten nog overal te bezichtigen, maar nu veelal in gebruik als culturele of restauratieve voorziening.





En Maxime was niet de enige link tussen Helsinki, ING en mij dat weekend. Commercieel actief is ING nooit in Finland geweest voor zover ik weet. Maar sinds de sponsoring van de Formule-1 sport, is ING ook hier present. Sterker nog, bij mij om de hoek, in het Fins design museum.

He, en hier hebben we hem in het echt! Uit het grootste Finse dagblad, de Helsingin Sanomat. Wel grappig die leeuw op dat "rem"-bordje.

Maar ja dan krijg je natuurlijk ook dit: de leeuw in duigen!

En ik heb er niks mee, met die Formule-1 coureurs, maar die Heikki Kovolainen mag er best wezen voor een Fin

Visite

Bijna vier maanden nu in Helsinki. De tijd voor visite is aangebroken! Twee weekenden opeenvolgend bezoek uit Nederland gehad. Eerst mijn broer Carlo en zwager Wim, de eerste familie die langs kwam en het weekend daarna ex-ING collega Maxime en zijn vriend Harry die het bezoek combineerden met een bezoek aan de glastentoonstelling van hun Belgische vriendin. Het eerste weekend stond in het teken van brood en spelen. Eerst op zaterdag een primeur voor alle drie: langlaufen in Paloheinä. Bereikbaar met bus 66 vanaf het Centraal Station van Helsinki, een temperatuurtje van -10 graden en een zonnetje, dus wat wil je nog meer. Ideaal ski-weer! Alleen dat langlaufen zelf...


... viel niet echt mee. Zelfs niet voor iemand die al wat vaker op gewone ski's heeft gestaan, zoals ikzelf. Zo'n berg afskieën is toch een heel ander verhaal. Dit kost echt heel veel meer energie en we hadden misschien toch wat lessen moeten nemen om die beweging een beetje te oefenen. Want zelfs bij die oudjes van 70 zag het er ontspannender uit dan bij ons.

Na afloop stonden de gezichten dan ook ietwat serieuzer. Dus na al dat harde werken, was het tijd voor ontspanning. Eerst uit eten natuurlijk, dit keer in het Engelse eetcafé van de Old Skipper aan het eind van mijn straat en daarna stappen, tot in de kleine uurtjes en in bijzondere uitgaansgelegenheden...

Op zondag daarom maar wat rustiger aan. Wandelen over de bevroren zeebaai, richting het centrum, even in kou poseren bij Alexander II en de kathedraal en een lekker kopje capuccino bij Kappeli. Daarna traditioneel Fins eten, bij Sea Horse natuurlijk.

Daarna moest ik weer aan het werk, maar hebben Carlo en Wim nog twee lekkere (koude) dagen gehad in Helsinki. Wandelen op de bevroren wateren blijft bijzonder, zeker als je dan ook nog de kunst van het ijsvissen kunt bewonderen.

's Avonds gezellig bij mij thuis eten en nog even ouderwets een kaartje leggen voordat de familie op woensdag weer met Air Berlin richting Dusseldorf (en Limburg) vertrok.