Teamdag

Zoals beloofd, wat meer over mijn collega's hier bij Nokia. We hebben namelijk onlangs een echte teamdag gehad. Met een vrij serieus ochtendprogramma dat in het teken stond van betere onderlinge samenwerking en hoe je elkaar het beste feedback kunt geven. Eerst aan de hand van kennismakingsspelletjes die we allemaal weleens gedaan hebben. Zo van: "Wie is volgens jullie degene die helemaal weg is van het Eurovisie Songfestival?" Een echte inkopper vond ik, want ik had net een paar weken van tevoren de hele afdeling rondgeschreeuwd dat ik kaartjes voor De Finale in Helsinki had weten te bemachtigen. Na nog wat gefröbel met rietjes en elastiekjes, waarbij teamspirit en rollen in de groep werden getest, en het echt serieuze brainstormen over daadwerkelijke probleemstellingen op de afdelingen, kwam het middagprogramma.

Opdracht: maak met je team van een pak rietjes, elastiekjes, paperclips, spijkers en papier een constructie die stand houdt als je er vanaf 1 meter hoogte een ei in gooit. Het ei mag niet breken. Zie hier het resultaat van ons geweldige teamdenken. Het ei brak niet toen het in onze Nokia-branded Box terechtkwam, maar stuiterde door het teveel aan elastiekjes weer terug en brak alsnog. Les: Houd ook altijd rekening met naijl-effecten.

Na de lunch gingen we over tot het luchtige gedeelte waarbij wat minder ingenieurskennis nodig was. Wel creativiteit trouwens, want de middag begon met het maken van lappen poppen die naderhand op intranet geveild zouden gaan worden ten behoeve van Unicef. Dit alles in het kader van het "Helping Hands" project van Nokia dat wereldwijd projecten steunt.

Het resultaat van team (vlnr) Teko, Salla en Saara: Zippy Marley, kleindochter van Bob, en dochter van Ziggy. Let vooral op het prachtige patroonknipwerk van mijn hand, maar natuurlijk staken de dames mij de loef af met hun haarvlechtwerk (Saala) en naaiwerk (Saara).





De gehele poppencollectie gaat nu het intranet op en wordt bij opbod verkocht voor het goede doel.

Daarna werd het tijd voor het sportieve gedeelte. Nou ja sportief, dan denk je in Finland al gauw aan ijshockey (nationale sport nummer 1) of langlaufen, maar wij gingen... curlen! Nou ik dacht tenminste, net als iedereen die deze "sport" wel eens op tv heeft gezien - eens in de vier jaar bij de Olympische winterspelen of op een verdwaalde sportzender op de kabel -, dat alleen ijverige huismoeders (met bezems vegen) of op wintersport gestelde bowlers dit doen. Eerlijk gezegd ben ik er niet echt veel anders over gaan denken, maar gelachen hebben we wel. We gingen er speciaal voor naar een curlinghal die gerund wordt door een - Finse - zilveren medaillewinnaar van wat Olympische Spelen geleden.

Aandachtig (!) luisteren we naar de instructies in het Fins (?). Gelukkig vertalen Satu (links van me) en Minna (rechts) af en toe wat voor me. En dat vegen !?!?

In de startblokken...

... en schuiven maar.

Nou ja voor wat het waard is, wij hebben dit geklooi gewonnen! Maar daarna werd het pas echt gezellig. Terug naar de stad om lekker te dineren en doorgaan tot in de kleine uurtjes...

... en natuurlijk is Teko daarbij met Satu en Petra, de intranetboys van iComms: Ville (links) en Jussi-Pekka, en onderaan Petra (alweer) en Antti (midden) en Terhi.


En voor wie het precies weten wil, mijn team, Internal Communications Business Support, bestaat behalve uit mijzelf uit zes dames: Saara, Terhi en Satu (zie de foto's hierboven) en...

Elina en ...

...Outi.

Krista was helaas ziek en kon er die dag niet bij zijn. Petra is onze afdelingssecretaresse (voor alle drie de iComms afdelingen) en mijn baas is...



David, behalve manager ook erg bedreven in het rijgen van kralen voor poppen.

Brrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!

Winter dus. En niet zo'n beetje. Het sneeuwt nu gemiddeld een paar dagen in de week en de andere dagen is het overdag koud en 's nachts stervenskoud. Vandaag (= dinsdag 6 februari), was het min 17 toen ik naar huis ging uit het werk en vannacht wordt het min 22. Ik weet niet of ik het al gemeld heb, maar vanaf de dag dat de winter hier goed is losgebroken, klaarde het humeur van de Finnen op. In november en december hoorde ik alleen maar geklaag over het weer. Het was veel te warm, het waaide te hard en er viel te veel regen en waar waren toch de echte Finse winters gebleven (Had ik dat niet eerder gehoord?). Mijn nuchtere antwoord was meestal dat het wel echte Nederlandse winters leken. Wij zijn immers niet anders gewend dan storm en regen. Het enige verschil is, dat het hier ook nog bijna de hele dag donker is.

Maar nu dan toch de echte winter is uitgebroken, begrijp ik wel wat ze bedoelen. Dankzij al die sneeuw lijkt het veel minder donker en als overdag de zon schijnt, valt die kou ook best mee. Op eerdere blogs hebben jullie plaatjes gezien van de straat waar ik woon, nu in de winter ziet die er zo uit.

In een land waar ze zo aan kou gewend zijn, hebben ze natuurlijk allerlei praktische oplossingen voor de kou. De huizen zijn uitzonderlijk goed geïsoleerd: driedubbele ramen en een dubbele voordeur. Dus binnen in mijn appartement is het altijd lekker warm. Maar ook buiten dealen ze handig met de kou. De dames hier beneden rechts op de foto hebben niet alleen een ijskrabber om de ruiten van hun auto's sneeuwvrij te maken. Aan het andere uiteinde van de krabber zit een handveger om eerst die dikke sneeuwlagen van soms ettelijke tientallen centimeters (in één nacht) te verwijderen.

De trottoirs worden al vanaf 's ochtends een uur zes sneeuwvrij gemaakt door kleine sneeuwschuivers die precies de breedte van het trottoir hebben. Aan de voorkant ruimen ze de sneeuw en aan de achterkant strooien ze grint (geen zout, want dat zet bij deze hoeveelheden sneeuw en ijs geen zoden aan de dijk). Het grint geeft, ook al gaat het daarna keihard vriezen, nog enigszins houvast. De sneeuw wordt op grote hopen bij elkaar geveegd en grote vrachtwagens halen van tijd tot de grote hopen sneeuw weg.

Maar ik ben evengoed blij dat ik een paar weken geleden degelijke Finse schoenen met dikke rubberzolen heb gekocht, want de meeste kleine ongelukken die in Finland gebeuren (enkele tienduizenden per jaar) zijn gebroken enkels en polsen bij mensen die onderuit zijn gegaan door de gladheid. Ik heb dan ook veel bewondering voor de durfals die onder deze omstandigheden nog de fiets bestijgen. Ik ging in Nederland al bij 1 centimeter sneeuw met m'n fiets onderuit (toch zeker zo'n keer of vijf gebeurd), dus ik moet er echt niet aan denken, ook al hebben de fietsbanden hier spikes in de winter.

Nee geef mij maar de mooie wintertafereeltjes op diverse plekken in de stad, waarvan ik graag overdag (bij een zonnetje) en al wandelend op mijn fijne schoenen, geniet.

Mijn werk

Het hoofdkantoor van Nokia waar ik werk ligt eigenlijk niet in Helsinki, maar in Espoo. Is een redelijk grote stad, met circa 200.000 inwoners en wordt ook wel het "Silicon Valley" van Finland genoemd omdat alle IT-bedrijven er gevestigd zijn. Het ligt tegen Helsinki aan (ten oosten ervan) en kent veel woonwijken met eensgezinswoningen. Veel van mijn collega's met kinderen wonen er, het is eigenlijk een soort Amstelveen zeg maar. Ik reis met de bus naar mijn werk, is ongeveer 20-25 minuten van het centrum van Helsinki waar ik woon.

Voor het glazen hoofdkantoor dat uit drie verschillende gebouwen bestaat (het AB, CD en FG gebouw) staat een grote parkeergarage die het zicht een beetje wegneemt vanaf de straatkant. Bovendien wordt de parkeergarage op dit moment uitgebreid, omdat er te weinig plekken zijn voor personeel en bezoekers. Gelukkig is er in Finland nog ruimte genoeg en kunnen ze dat zonder al te veel vergunningen en problemen doen. Dat hoef je in Amsterdam niet te proberen.

Tevens wordt er een loopbrug aangebracht (zie foto hieronder) zodat de medewerkers vanuit de parkeergarage overdekt naar het gebouw kunnen lopen. In de Finse winter, bij soms min 20 graden en veel sneeuw en ijs, is dat zeker geen overbodige luxe. Bovendien is dan een ander probleem opgelost en dat is het extra paar schoenen dat (vooral mijn vrouwelijke collega's) altijd bij zich hebben om door de sneeuw naar het werk te kunnen lopen. In de garderobe op het werk staat derhalve een hele "Imelda"-collectie aan pumps, want daar verwisselen de dames hun winterbestendige laarzen voor hun elegante werkschoenen.

Ik reis dus met de bus naar mijn werk zoals gezegd. In deze tijd van het jaar in het 's ochtends als ik aankom en 's avonds als ik naar huis ga nog donker. Vandaar dat ik laatst toen ik naar de bushalte liep onderstaande bordjes niet zag (de achterkant is donkergrijs en zonder aanduiding, dit ter excuus) en mijn hoofd openhaalde aan het onderste linkeraanwijsbord.

Het gebouw ligt aan de Keila-baai, oftewel Keilalahtie, waardoor je in het glazen gebouw de meest fantastische uitzichten op het water hebt. Onderstaande foto's geven het uitzicht vanuit de receptie van het gebouw en vanuit een van de loopbruggen die de gebouwen onderling verbinden. Als de zon opkomt en ondergaat weet je werkelijk niet wat je ziet. En nu het al bijna twee weken 24 uur per dag vriest, is dit water al in een grote ijsspiegel veranderd en ligt er overal sneeuw op de eilandjes.

Het gebouw heeft veel handige faciliteiten voor medewerkers, een fitness-centrum - met sauna natuurlijk - en gezondheidscentrum waar dagelijks een bedrijfsarts aanwezig is. Een winkel met Nokia-accessoires, waar je voor een paar euro, leuke relatiegeschenken kunt kopen, twee bedrijfsrestaurants met een verschillend dagelijks menu, een espresso-lunchbar en een voorbeeld van de nieuwe Nokia "flagship"-stores zoals die nu in verschillende grote wereldsteden worden geopend. Daar kun je als medewerker de nieuwste modellen mobieltjes bewonderen. Verder een servicedesk waar problemen met je mobiele telefoon kunnen worden opgelost en een servicedesk voor problemen met je laptop. Helaas hebben ze bij Nokia strenge veiligheidsmaatregelen, die het verbieden om daarvan en van de werkplekken foto's te maken. Dus die kan ik jullie niet laten zien.

Maar in een van de volgende blogs zal ik jullie kennis laten maken met mijn collega's, omdat we laatst een teamdag hebben gehad en die was "off site", dus daar heb ik volop foto's gemaakt.

Bezoek uit Amsterdam en ... eindelijk de echte Finse winter

Ja hoor, hij is eindelijk gearriveerd de Finse winter. In de nacht van zaterdag 20 op zondag 21 januari viel een giga hoeveelheid sneeuw en was het bijna tien graden onder nul. Een aangename verrassing voor Hans, mijn eerste vriendenbezoek - op Ber na natuurlijk - hier in Helsinki. Bovendien had hij de mazzel dat ie net op tijd uit Nederland was vertrokken. Op die donderdag voordat die ongelofelijke storm vrijwel ieder verkeer daar onmogelijk maakte. Sinsdien is er alleen maar meer sneeuw gevallen in Helsinki en hebben we al nachten van min achttien graden gehad. En het blijft voorlopig dag en nacht onder nul, dus binnenkort kunnen we over het ijs lopen!

De Mannerheimintie 's avonds in de sneeuw.


Zaterdag overdag was er nog weinig aan de hand, alleen was het al stervenskoud (niet eens vanwege de temperatuur maar meer vanwege de wind, gevoelstemperatuur niet waar?). Wel nog wat aardige toeristische tripjes gemaakt, zoals naar de overdekte markt in de wijk Häkiniemi, waar we ook naar de wat alternatieve buurt in Kallio liepen. Met dat alternatieve karakter viel het wel mee (een paar sex-shops, wat Indische eetwinkels en hardrockcafé's). Wel nog de aardige Kallio-kerk bezocht, waar we een tijdje binnen hebben doorgebracht om bij te komen van de kou. Kerken zijn hier wonderwel goed verwarmd.

Hans bij de overdekte markt Häkiniemi

's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij het trendy Mecca restaurant. Redelijk duur, maar erg goed eten. En daarna gezellig stappen en de avond eindigde in DTM (Don't Tell Mama), de grootste homo-discotheek van Scandinavië.

Zondag sneeuwde het dus volop, dus weer voor een museum. Het prachtige gebouw van het museum van moderne kunst, oftewel Kiasma, ligt vlakbij het Centraal Station aan de Mannerheimintie. Gustaf Mannerheim is de beroemde maarschalk die Helsinki in 1919 van de Russische bezetter bevrijdt en vrede brengt in de twee jaar daarvoor onafhankelijk geworden republiek Finland. Een imposant standbeeld van Mannerheim te paard prijkt dan ook aan deze belangrijke straat in Helsinki en er is veel gedoe geweest over het moderne museum dat naast "onze Mannerheim" zou moeten verschijnen. Nu het resultaat eenmaal zichtbaar is, maalt daar echter niemand meer om.

Hans en Mannerheim

In het Kiasma (www.kiasma.fi) was toevallig de laatste dag van de tentoonstelling van de vier genomineerden voor de jaarlijkse verkiezing van de Finse kunstenaar van het jaar. Wij hadden zo onze voorkeur voor wie het worden moest. Het gebouw is echter zeker zo indrukwekkend als de geëxposeerde kunst.

Na de hogere kunsten, was het weer tijd voor het wat banalere werk: dineren bij de Seahorse. Een restaurant vlakbij mijn appartement, waar je in vijftiger jaren sfeer kunt genieten van flinke porties traditioneel Finse lekkernijen, zoals daar zijn: gebakken (verse) haring met rode biet en aardappelpuree, rendierbiefstuk, "geschmack" en gevulde koolrolletjes (zijn eigenlijk Russisch, maar goed). Ik beloof bij deze plechtig dat ik iedereen die mij bezoekt, mee zal nemen naar dit restaurant. Je weet pas echt wat Finland is als je hier hebt gegeten.

Kerst in Helsinki... of toch in Nederland

We zijn alweer in de derde week van 2007 en je hebt even geen blog gezien. Er is namelijk een kleine ramp gepasseerd gedurende de jaarwisseling. Nee, ik ben niet getroffen door een Finse vuurpijl, die ze hier in de Nieuwjaarsnacht nogal onbesuisd vanuit hun dronken handen de lucht in schieten, maar de harde schijf van mijn computer is gecrasht.

Inmiddels is die schade hersteld (een hersteloperatie die me ruim 200 euro heeft gekost), maar al het beeldmateriaal dat ik voor deze blog had verzameld is daarmee ook verdwenen. Alleen wat nog op mijn fototoestel stond is gered, want sukkel die ik ben, ik heb natuurlijk geen back-up gemaakt van mijn harde schijf. Dus niet alleen de foto's van de laatste twee jaar vakanties en wat archiefmateriaal is weg, maar ook de hele muziekbibliotheek van mijn i-Pod, drie jaar e-mails die ik zorgvuldig had gearchiveerd (met allerlei passwords van on-line diensten), etc. etc. Nou ik heb mijn les wel geleerd en ga een tweede harde schijf kopen. En back-ups maken natuurlijk.

Ik had dus een leuke blog in voorbereiding over de kerstverlichting in Helsinki - het is hier zo donker dat mensen wild zijn op alles wat licht geeft geloof ik -, maar helaas... Gelukkig hadden ze in Nederland ook kerstverlichting en wel in het Noord-Hollandse Den Ilp. Als schrale troost een kleine impressie van al die lelijkheid:




De kitsch van de weduwes Heijboer viel beter in de smaak.

Ber en Hannie vonden het echt heeeeel leuk.....

De Kerst hebben we dus doorgebracht in Nederland. Eerst op Kerstavond naar onze vrienden Margriet en Ignacio in Monnickendam. Samen met Hannie hebben we daar de aanloop naar de Kerst gevierd, met uiteraard veel eten, drank, muziek en dans, waarvan hieronder enkele toonbare foto's. En waar we ook al een beetje Margriets verjaardag vierden (eigenlijk op Tweede Kerstdag), met cadeautjes uit Helsinki.

Kommetjes van Iittala, waarvan Hannie even de echtheid controleert.

En dan op Tweede Kerstdag met de hele familie (22 man in totaal) naar het Kerstcircus in Carré

En niet alleen mijn jongste nichtjes, Mirte en Bente hebben ervan genoten.

Na het circus terug naar het appartement van oom Teko en oom Ber voor een andere jaarlijkse traditie, het "take-your-own" Kerstdiner. Eigenlijk een Van der Stegen-traditie, maar dit jaar uitgebreid met de Verheijens dus, en Hannie!.