Tervetuloa!

Pink Suomi

2008-07-03T11:47:00.001-07:00

Vorig jaar heb ik het helaas moeten missen, maar nu hebben we het volop meegemaakt: de Helsinki Pride. Net terug van een klein weekje St-Petersburg met Ber, Hannie en Hans, konden we afgelopen weekend gezamenlijk ervaren hoe 'anders' gay pride wordt beleefd hier Finland. Maar is het wel zo heel anders...

Natuurlijk het is allemaal op wat kleinere schaal, hoewel het aantal mensen dat in de tocht meeliep mij zeker niet tegenviel; ik schat enkele honderden. Geen boten zoals in Amsterdam, maar wel regenboogvlaggen en roze balonnen en zelfs 1 - door homodisco dtm - gesponsorde vrachtwagen.

Maar verder de gebruikelijke taferelen, wat gezellige travo's, wat militante alternatieve homo's en lesbo's - met trouwens een goed thema in deze tijd: anti-homofobie.

En na de tocht met z'n allen naar het Kaivopuisto (het Bronnenpark), waar we ook herkenbare fenomenen voorgeschoteld krijgen.

De infostands, de homovriendelijke geestelijkheid en de 'professionele' gay-optredens. Wat kneuterig allemaal misschien en natuurlijk ook weer wat openbare dronkenschap (homo's zijn tenslotte ook maar gewone Finnen), maar opvallend veel vrouwen en jongeren en geen gedoe over blote billen wel of niet!

www.qruiser.com, de grootste gay dating site in Scandinavië, deelde gratis stickers uit die erg in trek waren. 'Lepakko' betekent volgens mijn woordenboek 'vleermuis', maar wat het in gay scene betekent?

En ook de groene homo, de roze queen en de tattoo homo waren van de partij en de Finse "TaTu" meisjes hadden hun zusje meegenomen.

Agricola Dag

2008-04-09T10:30:00.000-07:00

9 April. Vandaag wordt mijn jongste broer Patrick 37. Gefeliciteerd. Hebben jullie de vlag ook voor hem uitgehangen daar in het Limburgse Wanssum? Hier hangen vandaag volop vlaggen, want 9 april is in Finland Agricola Dag. En nee, dat heeft helemaal niks met landbouw te maken, maar alles met Mikael Agricola. Hij heeft namelijk in 1540 het eerste boek in de Finse taal geschreven, ABCkiria, oftewel het ABC boek. De Lutherse gereformeerden vonden dat iedereen het recht had op het lezen van de Bijbel in hun eigen taal. Daarom besloot Agricola het tot dan toe louter gesproken Fins in schriftvorm vast te leggen. Daarmee werd dit werk een standaard voor de Finse geschreven taal. Vandaar 9 april ook: Dag van de Finse Taal.

Standbeeld van Mikael Agricola voor de kathedraal in Turku

Voldoende aanleiding om eens wat te bloggen over het Fins en over mijn eigen ervaringen met het Fins. Het maffe is dat wanneer je met Nederlanders over het Fins spreekt, ze altijd met één en hetzelfde feit aankomen - zelfs al weten ze verder helemaal niks over Finland: "heeft dat niet iets met het Hongaars te maken?" Dat komt waarschijnlijk omdat ze ooit iets hebben opgevangen over de taalgroepen in Europa: naast de Germaanse en Romaanse taalgroep heb je immers de Fins-Oegrische - ook wel de Oeralische taalgroep genoemd -, waartoe zowel het Fins en het Hongaars behoren. Talen die nog altijd door zo'n 23 miljoen mensen gesproken worden. Het Ests is de derde taal qua grootte in deze groep. De verwantschap tussen het Hongaars en het Fins is trouwens niet groter dan een handvol heel oude woorden, zoals water, vuur en dergelijke.

Zelf begon ik vol goede moed aan een cursus Fins toen ik hier net was komen wonen. Met een aantal Nokia-collega's (allemaal mannen met een Finse vriendin of vrouw), kregen we iedere week 1,5 uur les op vrijdag van Outi. (Les 1: spreek uit als O-oe-ti, dus de klinkers los van elkaar, en niet zoals in het Nederlands samengesmolten tot de tweeklank 'ou' als in 'oud'.)

Laat ik beginnen met de dingen die gemakkelijk zijn in het Fins, dat zijn er niet zoveel. Heel gemakkelijk is dat de klemtoon altijd op de eerste lettergreep ligt. Bij namen als Ikea wordt dat trouwens wel een beetje gek en je hoort het ook aan Finnen die Engels spreken en woorden als 'success' uitspreken als 'sòekses' en 'Brazil' als 'Pràasil', want stemhebbende medeklinkers als B, D, Z etc. gebruiken ze in het Fins heel weinig. De leukste spraakverwarring die Finnen in het Engels maken is trouwens dat ze mannen vaak met 'she' en vrouwen met 'he' aanduiden. Het Fins kent namelijk geen geslachten en daar hebben Finnen - logischerwijs - dan ook een slecht gevoel voor in een andere taal. Verder kennen ze geen lidwoorden en geen voorzetsels. Da's ook wel handig. En ook niet zoveel tijden als wij, er bestaat bijvoorbeeld geen toekomende tijd.

Toch hield ik het na zo'n 15 lessen voor gezien. De juf was erg leuk en de grammatica viel nog wel mee, maar al die woorden die je moet leren! En daar had ik altijd al een broertje dood aan. Het Fins kent namelijk maar heel weinig leenwoorden uit andere talen, op enkele tientallen woorden na als taksi, bussi, posti, hotelli, apteeki, musiikki, presidentti en banaani. Gewoon dagelijkse woorden als tafel (pöytä), mama (äiti), papa (isä), hond (koira), poes (kissa), ja (kyllä) en nee (ei); ik verbaas me er gewoon over dat het de kinderen hier lukt om die te leren. Werkwoorden als gaan (käydä), komen (tulla), eten (syödä) en drinken (juoda) gebruik je toch heel vaak, maar ik kon ze na 15 lessen nog steeds niet uit elkaar houden. En dan heb je nog woorden die bijna in iedere (Westerse, maar zelfs Slavische en soms Arabische) taal hetzelfde zijn, maar in het Fins totaal iets anders: universiteit is 'yliopisto', telefoon is 'puhelin', computer is 'tietokone' en elektriciteit is 'sähkö'. Er is gewoon geen beginnen aan...

En dan heb ik het nog niet eens over bijkomende problemen als de grote hoeveelheid klinkers en weinig medeklinkers die gebruikt worden, waardoor veel woorden erg op elkaar lijken. 'Tuli' is vuur, 'tuuli' is wind en 'tulli' is douane, tapan is 'ik dood' en tapaan is 'ik ontmoet'. Natuurlijk moet ik toegeven dat 'ver' en 'veer', en 'bos' en 'boos' in het Nederlands ook iets heel verschillends betekenen, maar in je eigen taal lijkt het wel of die verschillen veel groter zijn.

Een ander 'leuk' aspect aan het Fins zijn ongetwijfeld de naamvallen, 15 maar liefst. In veel gevallen komen die neer op uitgangen van woorden die in het Nederlands in voorzetsels worden uitgedrukt. Klein voorbeeld. 'Tori' is markt. (Ik ga) naar de markt is 'torille', (ik ben) op de markt is 'torilla' en (ik kom) van de markt is 'torilta'. Is nog wel te doen misschien, maar soms verandert de stam van het woord mee, zodanig dat je het bijna niet meer herkent. Van de week zag ik in de Metro een kop boven een artikel: 'Niemiselle valmentaja'. Het is dat ik bij het artikel een foto van de bekende Finse tennisser Jarkko Nieminen zag staan. Anders is het toch moeilijk in te schatten dat het hier om een en dezelfde persoon gaat.

Een fijn detail is dan nog dat het gesproken Fins behoorlijk afwijkt van het geschreven Fins. Dus wat je om je heen hoort, is niet wat je leest. Meestal wordt in de spreektaal de helft ingeslikt. 'Minä olen' (ik ben) is in spreektaal 'Mä on', 'Minulla on' (ik heb) wordt 'Mullon', 'Minä tulen' (ik kom), wordt 'Mä tuun'.

Kortom, ik werd er al snel wanhopig van. Toch na 15 maanden kan ik wel wat zinnetjes brouwen en herken ik steeds meer woorden. En, met de juiste drijfveer (een Finse schoonfamilie waar je goed voor de dag wilt komen) was ik er ondanks dit allles wel mee doorgegaan. Maar voor het werk heb ik het niet nodig en hoeveel Finnen zijn er nou helemaal in de wereld? Zo'n 6 miljoen hooguit! Dan kan ik nu toch echt beter aan Spaans of Chinees beginnen, daar kun je nog eens wat mee.

Of toch nog... Paassneeuw!

2008-03-26T13:03:00.000-07:00

De weersvoorspellingen waren zo gek nog niet. Het lijkt er inderdaad op of het Paasweekend de winter dit jaar inluidt. En naar ik begrijp niet alleen hier in Finland. Het weekend was al vrij koud met temperaturen rond 8 graden onder nul. We stonden dan ook redelijk te koukleumen in de rij voor de Mattheus Passion in de Lutherse katherdraal op het Senaatsplein op Goede Vrijdag. Gelukkig maakte de uitvoering van de Bach-klassieker door het beroemde 'Cantores Minores' koor veel goed.

Zaterdag was het ook erg koud, maar zondag begon het toch echt te sneeuwen: Paassneeuw, niet echt ongebruikelijk voor Helsinki natuurlijk, maar na die zachte winter, toch nog onverwacht.

En dat na een maaltijd met een echt Fins Paastoetje: Mämmi, waar - zoals reeds voorspeld door mijn collega's - Ber toch echt bijna van over z'n nek ging. Het is ook echt niet eten. En als je hier leest wat er in zit en hoe het er uit ziet, weet je ook waarom.

En Pasen was slechts het begin. Gisteren en vandaag is in totaal 40-50 centimeter sneeuw gevallen in Helsinki en Espoo. Het openbaar vervoer en het verkeer op de snelwegen slaat zich er dapper doorheen.

En ik heb mijn winterlaarzen ook weer uit de kast gerukt, want mijn straat lag er vanochtend zo bij.

Het wil maar niet winteren

2008-03-18T13:23:00.000-07:00

De 'global warming' slaat definitief toe. In Finland zitten we nog steeds te wachten op de 'echte' winter en of die nu nog komt... Vorig jaar was het geklaag over het uitblijven van de winter al niet van de (te warme) lucht. Toch kende mijn eerste winter in het hoge Noorden nog zes weken van aaneengesloten vorst (dag en nacht), met 1 week zelfs uitschieters naar -25. Halverwege februari kon er volop over het 50cm dikke ijs gewandeld en gelanglauft worden. En de haven hier was compleet bevroren en de ijsvissers waren gelukkig.

De ijsvissers in gelukkiger tijden (vorig jaar februari!)

Twee goede vriendinnen uit Limburg, Hannie en Bertie, wilden graag het carnavalsgeweld ontvluchten en kwamen eind januari dan ook naar Helsinki. "Dan kunnen jullie hier zeker langlaufen in Paloheinä", was mijn stellige overtuiging. Inderdaad, we hebben geskied en gelanglauft maar niet hier in Helsinki. We moesten er met de bus een uur voor naar het Noorden reizen. In Messilä was voldoende sneeuw om een dagje te langlaufen en downhill te skieën. Toch tracteerde de winter ons op zondagavond nog op een ouderwetse fikse sneeuwbui en konden we toch nog een gezellige sneeuwwandeling maken.

Meer foto's van het bezoek van Hannie en Bertie

Inmiddels leidt de kwakkelende winter tot ongekende taferelen in Finland. Het zwakke ijs op de meren heeft inmiddels tot een record aantal verdrinkingsdoden geleid (18 alleen al in januari en februari dit jaar!). En hoewel het komend Paasweekend kouder wordt, kan dat alleen nog maar tot grotere problemen leiden volgens de deskundigen: dan lijkt het ijs weer betrouwbaarder dan het in werkelijkheid is! Maar vandaag sneeuwt het in ieder geval weer!

90 Jaar Finland - de catwalk van mevrouw de president

2007-12-07T13:09:00.000-08:00

6 December: Onafhankelijkheidsdag. Mijn tweede alweer. Maar dit jaar niet zomaar één, vandaag vieren we het 90-jarig bestaan van de Republiek Finland. Ik zie veel advertenties in kranten van ambassades en bedrijven die het land feliciteren. Maar voor de rest lijken de rituelen toch niet veel anders dan vorig jaar. De festiviteiten beginnen met een kranslegging bij het Graf van de Onbekende Soldaat, waarna een dienst volgt in de Lutherse kathedraal. Voor de gelegenheid zijn alle geloven bijeengebracht tijdens de dienst. Alles wordt natuurlijk live op YLE 1 uitgezonden.

Maar het hoogtepunt van de dag is ongetwijfeld de jaarlijkse Onafhankelijkheidsreceptie van de president, ons aller Tarja Halonen, in het Presidentiële Paleis. Duizenden handen worden geschud en twee miljoen Finnen zitten voor de buis om te kijken wie er dit jaar tot de gelukkige genodigden behoren. De belangrijkste gasten (ambassadeurs, kamerleden, ministers) volgen het laatst om te eindigen met een soort van staatsieportret van alle in leven zijnde (ex-)presidenten en hun partners. Na het officiële gedeelte volgt een "bal" tijdens welke het deftige gezelschap uit heuren bol gaat onder begeleiding van een Weense wals of zelfs een "live-gezongen" hip Jazz-nummertje.

Ik kan de verleiding niet weerstaan en ga, ondanks het slechte weer, naar het Senaatsplein om ter plekke de sfeer te proeven. Geen kip te zien op straat, het klopt dus, iedereen vergaapt zich achter de tv. Mijn buren in de straat hebben de kaarsen branden in hun vensters. De vlaggen hangen uit en alle winkeletalages zijn voor deze bijzondere dag in de nationale tweekleur gehuld. Winkels zijn die dag gesloten behalve alle kappers (alle genodigde dames moeten hun kapsels tot op het laatste moment laten bijwerken) en een handjevol restaurants in de buurt van het paleis waar later op de avond gezellig bijgekletst kan worden over hoeveel de woorden de president tegen jou gezegd heeft.

Bij het paleis staan veel politiebusjes en een rij auto's met cd-nummerborden. Het is ambassadeurstijd. De Nederlandse ambassadeur is kennelijk al afgeleverd want de auto staat op het parkeerterrein en de chauffeur staat gezellig te keuvelen met zijn Zuid-Afrikaanse, Noorse en Ierse collega.

Een dag later blijkt dat die twee miljoen Finnen vooral vrouwen en persmuskieten zijn die de jurken der dames hebben zitten beoordelen. Alle kranten staan vol met de 'best' en 'slechtst' geklede dames op het bal. Ik hoefde op het werk maar te roepen: "wie is deze dame eigenlijk?" duidend op een paginagrote foto van een blonde dame in een rood gewaad of al mijn vrouwelijke collega's sprongen tegelijkertijd van hun bureaustoelen om uit te leggen wie, wat, waarom en hoe. Tarja Saarela in dit geval, een ex-Miss Finland die het tot minister heeft geschopt, die drie echtscheidingen achter de rug heeft en waarvan ieder jaar weer de vraag is met wie ze ditmaal op de receptie verschijnt. Is het verbeelding of klinkt in menig van mijn vrijgezelle vrouwelijke collega's wat jaloezie door? En gast van het jaar (hij prijkt op alle voorpagina's) is natuurlijk wereldkampioen Kimi Raikkonen.

Niet alleen de kranten schrijven volop, ook wij buitenlanders worden keurig op de hoogte gehouden van de festiviteiten op de Engelstalige pagina's van de Helsingin Sanomat.

O ja en voor alle Republikeinen in Nederland, laat dit een les zijn. Ook al heb je geen Koningshuis, mensen willen gewoon een "Koninginnedag", want veel anders is dit echt niet.

Mijn foto's van de festiviteiten

Silakkamarkkinat, de Finse Vlaggetjesdag

2007-10-20T12:47:00.001-07:00

Van 7 tot 13 oktober werden we in de haven van Helsinki gefêteerd op een jaarlijks folkloristisch evenement, de Silakkamarkkinat, de Oostzeeharingmarkt. Het bestaat al sinds 1819, God betere het! Finse en (sinds eind jaren 90 ook weer) Estse Silakka-vissers varen de haven binnen en verkopen op het marktplein hun verse haringoogst. Geen haring zoals wij die kennen, maar Oostzeeharingen ("Baltic herring"), ook wel stromelingen genoemd in het Nederlands, eigenlijk een wat kleinere variant van onze haring. De haringen, die vroeger natuurlijk dienst deden als voedsel in de koude wintermaanden, zijn tegenwoordig in vele varianten verkrijgbaar. Ingelegd in citroen-, knoflook-, mosterd- of tomatensaus of met citroenen, cayennepeper of bessen, gerookt of gebakken of zowel gebakken als ingelegd in het zuur.

Natuurlijk wordt de folkore heden ten dage aangevuld met allerlei andere ongein, zoals de enig echte laatste Skandinavische vuurtorenboot. Je kan aan boord om 'm te bezichtigen, net als bij een aantal andere zeilschepen. Het lijkt wel een kleine Sail! Maar het leukste is natuurlijk om er te zuipen en karaoke te zingen met de accordeonist.

Maar hoogtepunt van de dag was ongetwijfeld de uitreiking van de "Ingelegde Vis van het Jaar" en "De Oostzeeharing Verrassing van het Jaar". Voor de overhandiging van de prijzen hadden ze de mooiste man van Helsinki met de ruimste regenjas uit het vat getrokken. De grootste beker ging natuurlijk naar het lekkerste maatje.

Niet alleen haring, maar ook andere culinaire folkore ("specialiteiten uit het Oostzeegebied")wordt aan de man gebracht, zoals een soort zoetig zwartbrood uit Åland (een Zweedstalig eiland dat bij Finland hoort) en oranjekleurige tyrni (NL: wegedoornbessen?). En ook zelfgebreide zeemanstruien, mutsen, etc.etc.

Maar ja, zelfs folklore smaakt soms naar meer. Diverse soorten haringen en augurken in zuur en knoflook heb ik gekocht en laatst nog geserveerd als een Fins visbuffet met gekookte aardappelen in dille. Heerlijk! En mijn favoriet ter plekke waren de gebakken "sardientjes"(muikuut) met knoflooksaus.

Meer foto's van de Haringmarkt

Afval scheiden doet leiden

2007-10-07T10:42:00.000-07:00

Na bijna een jaar Finland, wordt het hoog tijd om eens wat ergernissen te gaan delen. Vandaag een eerste dagelijke ergernis in deze categorie: de afvalscheiding. Het begon eigenlijk al meteen toen ik mijn woning betrok en een handleiding voor afvalscheiding kreeg als onderdeel van de - keurig in het Engels vertaalde - inburgeringsset.

Om moedeloos van te worden. Dus als nuchtere Hollander, met de mislukkingen van het Nederlandse afvalsysteem nog vers in je geheugen, kijk je hier maar met een half oog naar en denk je: "Het zal zo'n vaart wel niet lopen, daar doen vast niet al die Finnen aan mee!"

Maar dan word je toch al gauw met je neus op de feiten gedrukt door wat concrete voorzieningen in je huis:

Om te beginnnen drie kloterig kleine afvalbakjes onder het aanrecht. Die zijn echt om de havenklap vol. Dus die moet je iedere dag lozen in containers in de kelder van mijn gebouw.

En daar vind je vier soorten containers: de bruine voor bio-afval, de groene voor papier, de blauwe voor karton (ja, ja, dat gaat niet bij het papier, zie de instructies) en de grijze voor de rest.

Bovendien kom je dan op je werk en wat zie je daar als een van de eerste dingen op je bureau liggen...

... inderdaad instructies voor hoe je het kantoorafval moet scheiden in het rolsysteempje onder je flexbureau.

In arren moede, leg je je maar bij de feiten neer. Kennelijk nemen ze dit nogal serieus. Dus ik m'n instructies nog maar eens gelezen en mijn systeem herzien, want ja die kloterige bakjes zijn natuurlijk niet voor niks zo snel vol. Meer scheiden is het motto:

Om te beginnen, het kleinste bakje is voor het bio-afval. Daarvoor koop je bio-afbreekbare afvalzakken, niet van 10 maar van 20 liter (onthoud dat nou eens!). Tegen de tijd dat deze zak vol is, is het afbreekproces reeds begonnen en heb je een tweede bio-afbreekbare zak nodig om het geheel naar beneden naar de bruine container te brengen. Anders lekt je keuken, appartement, lift en kelder vol met vloeibare bio-afvalresten en bijbehorende bio-geuren. Oh ja, het rode bakje schijn je te moeten gebruiken om je bio-afval tijdens het koken in te verzamelen. Na het schoonmaken van een krop sla is dat echter vol, dus mieter je het rechtstreeks in de bio-bak.

De andere bakken gebruik ik nu voor overig afval. In het begin kocht ik me ziek aan de afvalzakken, maar nu gebruik ik daar de plastic tasjes van de supermarkt voor. Die hebben precies de goede maat, kwam ik al gauw achter. En ik zag de grijze containerbakken er vol mee liggen, dus dat moet goed zitten. Kosten trouwens wel 12 eurocent per stuk, maar ja, ze dienen in ieder geval een tweeledig doel.

Maar deze bakken gebruik ik dus niet voor: kartonnen melk-, yoghurt en dergelijke pakken, papier, glas, flessen, blikjes en batterijen. Want daarvoor staan tegenwoordig in mijn garderobe twee tassen:

Een papieren zak (ook van de supermarkt en ook 12 eurocent) waarin ik papier (oude kranten, reclamefolders, enveloppen ed) verzamel en kartonnen pakken. Die zak gaat dan 1 tot 2 keer per week naar beneden, waar ik het keurig scheid in papier voor de groene en karton voor de blauwe container. Waar een mens zich al niet bezig moet houden...

In de rode tas gaan dan alle flessen (pet en glas), blikjes en batterijen, die vervolgens een keer per 2 weken - ik prop 'm zo vol mogelijk - bij verscheidene afvalstromen moet worden aangeleverd.

Glazen wijn- en andere alcoholflessen en bier- en frisblikjes gaan terug naar:

De Alko, de staatswinkel voor alcohol. Die heeft twee inleversystemen, één voor de flessen (20 cent statiegeld) en één voor blikjes (ook 20 cent per blikje!). Die gaan in een soort blikverpletteraar. Bij ieder blikje dat ik in het apparaat stop (met de streepjescode aan de bovenkant graag!), ben ik bang dat ik mijn hand er te diep in stop en die verbrijzeld wordt.

Maar dan ben je nog niet klaar. De plastic petflessen moeten terug naar:

de supermarkt. Die heeft een inleversysteem vergelijkbaar aan dat in Nederland, met één verschil: ook op alle kleine water- en colaflesjes die je koopt zit statiegeld. Dus je wordt verondersteld die allemaal te verzamelen en in te leveren. Ik ken mensen op het werk die ieder flesje fris dat ze leeggedronken hebben, verzamelen en 1 keer per maand meenemen om bij de supermarkt in te leveren (want ja geld is geld, of in Finland eerder: regel is regel).

Maar dan is mijn tas nog niet leeg. Het resterende glaswerk (oude jampotten, augurkenpotjes en dergelijke) en de batterijen moeten ingeleverd worden bij:

de glasbak. Eén voor wit- en één voor groen glas. De blauwe paal is er speciaal voor gebruikte batterijen.

En als je dan nog gebruikte kleren hebt, kun je die een paar meter verder inleveren bij:

De kledingbak. Maar die kleren gaan niet zoals bij ons naar "mensen en kindjes in arme landen", maar worden verkocht in de UFF-winkels. Een winkelketen die je op veel plekken in de stad vindt. Eerst kwam ik er nog weleens omdat ik dacht dat het een soort Zeeman was, maar sinds ik weet dat ze er gebruikte kleren uit die bakken verkopen...

En als je je afvraagt hoe het dan verder gaat. Die containers bij ons in de kelder worden op heel fijne tijden (zes uur 's ochtends) met veel kabaal geleegd door vrachtwagens van (ja ook hier) SITA. En toen ik laatst terugfietste zag een speciale SITA-wagen voor het reinigen van de bruine biocontainers. De wagen pakt de container op, plaatst die op een horizontale borstel in de wagen en de container wordt rondgedraaid en met een sproeisysteem schoongemaakt als ware het een bierglas.

Laatst las ik in een artikel in de Helsinki Times dat de Finse samenleving steeds meer afval produceert en de verwerking daarvan de staat steeds meer geld kost. Misschien wat minder afvalstromen creëren zou je denken, of op z'n minst eens naar de efficiency van die systemen kijken. Maar dat is niet de Finse oplossing. Nee de suggestie hier was: meer statiegeld op alle verpakkingen!

Oost-Finland met een Russisch tintje - 3

2007-09-09T02:05:00.000-07:00

Langzaamaan naderen we het uiteindelijke doel van de week: Savonlinna, oftwel het kasteel van "Savo", waar de laatste week van het jaarlijkse operafestival is aangebroken. Omdat in het hoogseizoen moeilijk betaalbare accomodatie te vinden is in Savonlinna, logeren we in Gasthaus Kerihovi, een aanrader uit de Lonely Planet in het naburige Kerimäki. Of zoals de Insight Guide het noemt: "een typisch Fins, zeer uitgestrekt dorp". En niet alleen het dorp was typisch Fins...

In de drie dagen dat we in Kerimäki zijn, hebben we volop tijd om de omgeving te verkennen. We zijn in het beroemdste merengebied van Finland en vooral de route over de smalle rotsrichel Punkaharju biedt prachtige uitzichten op meren, bomen en bossen aan beide kanten van de weg. Hier snap je waarom de Finnen zo gek zijn van hun natuur.

En tussen al dat natuurschoon, is ook de cultuur niet vergeten. In Punkaharju brengen we een bezoek aan het grotmuseum van Retretti. Een uniek museum waar de kunst zich zowel onder de grond (in een soort namaakdruipsteengrotten) als boven de grond bevindt. Schilder-, beeldhouw-, glas- en sieraadkunst, alles waar Finland trots op is, is er zo ongeveer bij elkaar gebracht. Vooral het gedeelte in de grotten is erg bijzonder, met kunstwerken die je niet gauw ergens anders tegen zult komen, omdat ze spelen met het water en de koele omstandigheden van de grotten. Ook het werk van de (alweer) Russische Olga en Alexander Florensky uit St. Petersburg was de moeite. Ze steken de draak met wapentuig en ander militair Russisch erfgoed door er werktuigen en speelgoed van te maken.

En dan natuurlijk ons culturele hoogtepunt van de week. De opera! Het kasteel Olavinlinna uit 1475 ligt op een eilandje midden in Savonlinna en was bedoeld om bescherming te bieden tegen de Russen. Nu is het kasteel dus het decor van het jaarlijkse operafestival en wij hebben er de Russische opera "De Rosenthal-kinderen" gezien. Een satirische moderne productie van het Bolsjoi Theater die een paar jaar geleden voor veel opschudding zorgde in Rusland en die nog maar eens aangeeft dat Rusland er tegenwoordig artistiek weer helemaal bijhoort.

En om het Russische tintje van de Oost-Finland week compleet te maken, bezoeken we nog het Orthodoxe Valamo-klooster, met een paar mooie kerkjes, maar waar de commercie de religie inmiddels al aardig heeft verdrongen.

En dan nog even over Kerimäki. Ja, je vindt er de grootste houten kerk ter wereld die aan meer gelovigen onderdak biedt dan het dorp aan inwoners telt. Maar het plaatsje kent ook zijn "typisch" Finse dronkenlappen die al om 8 uur 's ochtends op het terras aan hun eerste halve liter bier zitten en je 's avonds om je nek vliegen. En dan heb je de dorpsjeugd die iedere avond de natuurlijke rust verstoort door op brommertjes eindeloze rondjes door het dorp te crossen. Maar gastvrij waren ze wel in ons Gasthaus, want balonnen op Hans' verjaardag waren geen enkel probleem. Ze werden door het kind des huizes volgaarne in hergebruik genomen.

Oost-Finland met een Russisch tintje - 2

2007-09-08T12:44:00.000-07:00

In Lappeenranta, zo'n 25 kilometer van de Russische grens, blijven we twee nachten. Want van hieruit zullen we op bijzondere wijze Rusland bezoeken. Met onze Finse huurauto was het niet toegestaan het land van Poetin via de weg te verkennen, dus had ik maar een boottochtje geregeld via het Saimaa kanaal. Qua publiek deed het niet onder voor een gemiddelde riviercruise op de Rijn, maar het doel van de reis vergoedde veel.

Het Saimaa kanaal verbindt Lappeenranta (dat aan het grote Saimaa-meer ligt) met het tegenwoordig Russische Vyborg aan de Finse golf. Het kanaal is 43 kilometer lang en heeft 8 sluizen, drie aan Finse kant en vijf aan Russische, één met een spectaculair hoogteverschil van 12,7 meter.

Na een reis van bijna 4 uur komen we aan en zetten we voet op Russische bodem. Vyborg kent een roerige geschiedenis, het was ooit Zweeds (van de 14de tot begin 18de eeuw), daarna lag het op Fins grondgebied, horend bij het Groothertogdom Finland onder Russische overheersing en na de Tweede Wereldoorlog werd het bij de Sovjetunie gevoegd. De bevolking evacueerde massaal naar Finland en Stalin vestigde er nieuwe Russische inwoners. Na het uiteenvallen van de Sovjetunie, is nu een periode van langzaam herstel en restaurantie aangebroken.

En hoewel de vrije markteconomie nu zelfs het straatbeeld heeft veroverd, is good old "Lenin" nog alom aanwezig.

Andere grootheden uit het Sovjet tijdperk zijn wel van hun voetstuk gevallen.

En het is wel duidelijk welke gebouwen voorrang krijgen bij de restauratie.

De jeugd wordt nog steeds goed voorbereid op de verdediging van de landsgrenzen, te land en ter zee...

En tot slot waren we ook getuige van hoe het moderne Rusland werkt, toen we voor ons laatste drankje in een van de "Sovjet-stijl" hotels in Vyborg waren: slechte bediening in de bar van het hotel, tenzij je stapels biljetten uit je broekzak tovert... en wie was die Russische "Paris Hilton" die uit die gepantserde MPV stapte en over haar hoge hakjes struikelde op de trap van het hotel?

Oost-Finland met een Russisch tintje - 1

2007-09-08T10:32:00.000-07:00

Finland zoals je het je voorstelt: meren, eilanden en bossen. We hebben het eind juli persoonlijk kunnen ervaren, toen we een week door Oost-Finland (Karelië) hebben gereisd. Ik had, anders dan vrijwel alle andere Finse collega's - slechts 1 week vrij genomen in juli. Hans en Marjo (ons "opera"-clubje) waren overgekomen om het beroemde operafestival in Savonlinna te bezoeken. Een half jaar geleden had ik al kaartjes geregeld voor een operavoorstelling en hadden we besloten er een weekje reizen in het merengebied rond Savonlinna aan vast te koppelen. Dus een auto gehuurd bij Herz (speciaal tarief voor Nokia-medewerkers!) en erop uit.

Eerst naar Porvoo, een soort Zaanse schans of Volendam zeg maar, bekend van de karakteristieke roodgeschilderde houten pakhuizen aan het water. Het is de op een na oudste stad van Finland met een beroemde oude kathedraal waar tsaar Alexander I de eerst Finse landdag bijeenriep. Helaas is deze houten kerk vorig jaar in brand gestoken en wordt op dit moment gerestaureerd.

De klokkentoren van de kerk was gelukkig nog wel intact.

Interieur van een origineel houten huis in Porvoo.

Vanuit Porvoo, richting de Russische grens, naar ons volgende doel Lappeenranta. Onderweg doen we nog Kouvola en Hamina aan op de enige dag in deze week dat het regent.

En wat doe je op een regenachtige dag: een bezoekje aan de lokale Lutherse kerk in Hamina.

Tapijtje schrobben?

2007-08-12T11:40:00.000-07:00

Zomer in Finland betekent ook tijd voor de grote schoonmaak. Een speciaal onderdeel van die grote schoonmaak, vindt nog steeds op traditionele wijze plaats: het schrobben van je huismatten. Op vele plekken langs de zeekade in Helsinki zie je een soort houten vlonders in het water drijven waar mensen hun kleden naar toe slepen om ze te reinigen. Een gezellig uitje, vooral als je het combineert met een biertje op het terras terwijl de kleden te drogen hangen. We hebben het laatst uitgebreid zitten bekijken vanaf zo'n terras. Toen ik er op het werk over begon, was het weer even oppassen geblazen. Ik opperde voorzichtig dat je daar toch ook gewoon een machine voor kunt huren, maar iedereen schijnt dit een bijzonder aangename bezigheid te vinden. Er zal me wel weer iets ontgaan... Het grote issue is op dit moment welke zeep je gebruikt om je matten schoon te krijgen. De zeep die het beste schoonmaakt is namelijk nogal slecht voor het milieu, dus daarom is er nu een biovariant, maar daarvan is het resultaat niet zo goed. En tot slot werd er nogal schamper gedaan over een anekdote met Japanse toeristen. Die hadden uitgebreid foto's staan maken bij een populaire "kledenwasplek", totdat een Fin aan hen vroeg wat daar nauw zo bijzonder aan was. Bleek dat in een Japanse reisgids stond dat alle Finse mannen die hun vrouw bedrogen hadden, voor straf een dag de kleden moesten wassen. En dat vonden die "rare" Japanners reden genoeg om ze op de kiek te zetten. Ik heb maar niet gezegd dat wij er ook uitgebreid foto's van hebben gemaakt. Met wat schaamrood op mijn wangen, hierbij het resultaat...

Fietsen naar het werk

2007-07-16T12:30:00.001-07:00

Sinds een week fiets ik ("minä pyöräillen" op z'n Fins) op mijn "Orange bike" naar het werk. Ja, je kunt het nauwelijks uitspreken maar fietsen kan, ook in Finland. En dat moet je hier niet als een sinicure opvatten. De meeste mensen die hier fietsen hebben een sportfiets (mountain of city bike), inclusief de gehele uitrusting. Gewoon relaxed fietsen is een zeldzaamheid. De meeste fietsers dragen dan ook een helm. Iets wat ik, ondanks mijn niet geheel onbevlekt verleden qua valpartijen met de fiets, pertinent weiger. Als Nederlander die sinds z'n 8ste jaar fietst, moet ik toch wat ervaring tentoonspreiden op dit gebied.

De tocht naar mijn werk duurt ongeveer 30 minuten van Helsinki naar Espoo, precies even lang als met het openbaar vervoer. Hij gaat over ietwat geaccidenteerder terrein dan toen ik in Nederland naar ING fietste. Het zijn geen cols, zelfs niet van de vierde categorie, maar toch... een stuk of drie heuveltjes. Het lukt me om ze in de eerste versnelling zonder af te stappen te overmeesteren. Dat levert wel wat extra zweetdruppels op bij aankomst helaas. Maar dat is het wel waard, want je bespaart met zo'n fietstocht al gauw 3,60 euro (spreek je in het Fins trouwens uit als "eeoerooaa")voor een enkele reis. Dat is 7,20 per dag oftewel ruim 36 euro per week. Dus die fiets heb ik er na 7,5 week fietsen al uit...

De tocht gaat door drie wijken (Ullanlinna, Ruoholahti en Lauttasaari), het is een mooie route langs verschillende baaien.

Je hebt twee soorten fietspaden in Finland, een gezamenlijk pad voor voetgangers en fietsers of een pad waarvan de linker- en rechterhelft met een doorgestrokken streep gescheiden zijn voor fietsers en voetgangers. Beide varianten kennen een eigen verkeersbord.

Is er geen fiets- annex voetpad, dan gebruik je gewoon het trottoir (vanwege de veiligheid, op de rijweg word je door te hard rijdende auto's ongetwijfeld onderuit gekacheld). Behalve door voetgangers en fietsers worden de fiets/voetpaden gebruikt door nordic walkers, joggers (vrouwen en mannen, soms al joggend achter de kinderwagen), elektrische rolstollen, skateboarders en skaters die soms ook nog een soort langlaufstokken bij zich hebben om meer vaart te maken. En dan vinden de Finnen fietsen in Amsterdam gevaarlijk...

The Big Apple -2

2007-07-15T05:56:00.000-07:00

We logeren in de Chelsea Pines Inn, een homohotel met als thema filmsterren. Wij krijgen de "Kirk Douglas" kamer op de vijfde etage (geen lift!), een klein hok waar net een tweepersoonsbed en een douche in past. Toilet is gemeenschappelijk en op de gang. Maar ja, wel voor het schappelijke prijsje van 95 euro per nacht, inclusief ontbijt in de tuin van het hotel op speciale filmsterren bordjes.

Onze kamer grenst aan die van good old "Rock Hudson", daar heb je wel vijf trappen voor over, toch?

Vrijdagochtend meteen maar de stad in en binnen het uur loop ik al met de eerste boodschappentas. Het zal niet de laatste zijn dat weekend... De Abercrombie & Fitch store lijkt wel Fins met die eland als logo, maar slaat wat door in z'n "consumer experience": veel harde muziek, mannen met blote borst bij de ingang, sportschooltaferelen uit de vorige eeuw als muurschilderingen... een wat hoog "Leni Riefenstahl" gehalte al met al.

Maar ook tijd voor het serieuzere werk. Een fototentoonstelling in de New York Public Library en een bezoek aan Ground Zero. Daar wordt nu weer volop gebouwd, maar je ervaart de impact van de aanslag op veel plekken. In het museum dat aan de aanslag gewijd is, met z'n muren vol foto's, stukken vliegtuig en Japanse kraanvogels ter ere van de slachtoffers. Maar ook op de plek zelf realiseer je nog eens ter dege de omvang van de ramp.

In Central Park ervaar je niet alleen wat New York is, maar ook wie de New Yorkers zijn. Er is niks leuker dan uren in het park op een bankje zitten en kijken, kijken, kijken...

En dan een biertje drinken in Battery Park, kaartjes bestellen voor de Broadway-musical Hairspray en terugwandelen naar het hotel, langs de iconen van gay New York.

Je wordt fysiek wel moe, maar je zintuigen blijven geprikkeld worden door de omgeving. Imposante gebouwen, maar ook verstilde taferelen. Handige parkeeroplossingen en de Amish supermarkt. Broadway en herinneringen aan de gevallen soldaten in Irak. Het is allemaal New York en je raakt er nooit uitgekeken. Wanneer gaan we weer?

Nokia en (the Big) Apple -1

2007-07-15T04:49:00.000-07:00

Mijn tweede werkbezoek aan New York sinds ik bij Nokia werk. Aan White Plains om precies te zijn. Want in die plaats in Westchester in de staat New York is het Noordamerikaanse kantoor van Nokia gevestigd. Een wat vreemd bezoek wat eerst een week zou duren, toen helemaal niet door zou gaan en uiteindelijk uitmondde in twee dagen kantoor, gecombineerd met een lang weekend (privé)vakantie in de Big Apple.

Bijna alle Europese collega's die in White Plains werken (voornamelijk bij de corporate staven HR en Finance), wonen ook in deze saaie, maar mooie overloopgemeente ten noorden van de stad New York. Begrijpeljk, alle voorzieningen zijn er voorhanden, van internationale school voor de 'kids' tot golfbaan voor de echtgenote. Maar ik zou het wel weten, met het "Grand Central" op slechts 30 minuten treinen.

Vreemde, maar ook wel opwindende gewaarwording om twee dagen je werkplek te hebben in Amerika. "Remote working" is een heel normaal verschijnsel bij Nokia en ieder kantoor heeft flexibele werkplekken voor medewerkers die "langskomen". White Plains is een mooi kantoor, gelegen in de wijk met alle bedrijven (Corporate Avenue). De inrichting hint duidelijk naar de Finse roots van het bedrijf, met gebruik van veel hout en zelfs stenen.

Enfin, na twee dagen werk (eindmontage van een video die in de VS was opgenomen en geakkordeerd moest worden door een directeur daar), en zware onweersbuien in White Plains te hebben doorstaan (we konden een dag het kantoor niet uit omdat een modderstroom het centrum ontoegankelijk had gemaakt), was het tijd voor Manhattan. Ik had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en Ber was ook overgenomen. Lekker een lang weekend samen in de Big Apple. De laatste keer dat we daar waren hebben we nog op het dak van de Twin Towers gestaan...

Maar eerst ook even bij de Flagship Store van Nokia op 5th Avenue langs. Een mooie winkel met de echte "Nokia Experience", maar of dat zoden aan de dijk zet op de Amerikaanse markt? Een paar honderd meter verderop zien we immers de vele satellietwagens van Amerikaanse tv-zenders en lange rijen bij de Apple Store. Het is vrijdag 29 juni: om vijf uur wordt de iPhone gelanceerd!

In het eerste weekend zijn er volgense de media 525.000 iPhones verkocht. De grootste lancering van een elektronisch consumptiegoed ooit in de VS. Nokia maak je borst maar nat...

Juhannus

2007-07-07T11:27:00.000-07:00

Het Sint-Jansfeest op 22 juni staat voor de Finnen (en eigenlijk voor alle Scandinaviërs) in het teken van het Midzomernachtfeest. Het is een nationale feestdag en betekent twee dagen vrij (22 en 23). Het is tevens de aftrap voor de grote zomervakantie in de maand juli.

De meeste Finnen gaan met Juhannus een lang weekend naar hun zomerverblijf, meestal in familieverband (de "extended" familie, waarover later een keer meer). Helsinki ligt er dan ook verlaten bij deze dagen. Maar niet getreurd, speciaal voor de mensen (veelal buitenlanders) die in de stad blijven is er een traditionele Juhannus-viering op het eiland Seurasaari. Op dit eiland is het Openluchtmuseum en deze dagen wordt alles uit de kast getrokken wat je maar op folkloristisch gebied kunt bedenken.

Marja, Hannie en Ber waren naar Finland afgereisd om dit avontuur mee te beleven. Maar ik moest zelf het begin van de week werken, maar had wel wat Nokia-feestjes op de agenda. Op maandag een "Values" workshop in het Gallen-Kallela museum in Espoo, met een afsluitend etentje bij mijn baas, David, thuis die in Vantaa woont. Op dinsdag een brunch met boottocht om de succesvolle strategiedagen te vieren en dan op woensdag het grootste personeelsfeest van het jaar: de Kesäjuhlat, oftewel het Zomerfeest!

In een groot park achter het Centraal Station eerst allemaal optredens van "grootheden" uit de Finse Idols-competitie en een toespraak van onze CEO natuurlijk, een erg luchtige gelukkig. Verder veel drinken en veel eten. Maar de echte lol begon pas tijdens de afterparty, die in het Kaivopuisto-park vlakbij mijn huis was en die doorging tot in de kleine midzomeruurtjes.

Nadat Ber en Hannie in het begin van de week hun eigen programma hebben afgewerkt - dagje Tallin, dagje fietsen huren -, kunnen we vanaf de 21ste met z'n vieren optrekken, want Marja is inmiddels ook gearriveerd. Eerst lekker uit eten bij een van de geweldige Russische restaurants in Helsinki: Shashlik.

Met live muziek aan tafel en een ober die wel wat weg had van John Cleese en dat alles in een Russisch romantische entourage (zelfs het toilet, zie hieronder de foto meest rechts). Eigenlijk meer iets voor een koude winteravond, maar toch erg vermakelijk (en lekker eten!).

Om het eten wat te laten zakken, maken we nog een avondwandeling langs de kust.

De 22ste beginnen we met een boottocht in de baaien rond Helsinki. Voor Juhannus is de boot speciaal versierd met berkentakken, die veel mensen ook thuis (in het zomerhuis) naast de voordeur hebben hangen. Na het boottochtje nog even kijken of de Russische kathedraal open is, die dankzij het zomerzonnetje, z'n koepeltjes overdreven laat schitteren.

En dan op naar het echte Juhannus-gebeuren op Seurasaari. Via een loopbrug bereik je het eiland en raak je direct gefascineerd door een heel scala aan oude ambachten.

Het traditionele Midzomernachtfestival, dat sinds 1956 hier wordt gevierd, wordt begeleid door veel folklore. Een speciale traditie op Seurasaari is een paar dat op deze dag in het huwelijk treedt in het Karuna-kerkje op het eiland en daarna met hun bruidswals het dansfestijn opent. Vervolgens gaan ze aan boord van een roeiboot en worden ze door de roeiers in traditionele kostuums naar de 12 meter hoge vuurstapel gevaren. Om 22.00 uur precies ontvlammen ze dan het grootste vreugdevuur, terwijl het publiek het Suvivirsi begint te zingen, een traditioneel midzomernachtlied.

Hoewel hier louter voor de folklore en voor het toeristenpubliek uitgevoerd, komen de tradities wel degelijk voort uit het dagelijkse leven, zo vertelde me een collega. Zij herinnerde zich nog dat zij vroeger zelf ook vreugdevuren ontstaken en nog steeds hangt zij berketakken naast de deur. Ook trouwden vroeger heel veel mensen met Midzomernacht en veel Finse verjaardagen worden niet voor niets in maart en april gevierd.

En wij genoten nog tot in de kleine uurtjes van onze meegebrachte picknick, Marja van haar excentrieke buurman en Hannie en Ber waagden nog een dansje op de festivalgrounds.

Uitstapje team en workshop Barcelona

2007-06-13T12:29:00.000-07:00

Effe ademhalen en wat bijpraten met m'n team. Op 1 juni daarom een team-middagje opgezet, met eerst een bezoek en rondleiding naar de Nokia Flagship store in hartje Helsinki. Even de kennis van de business wat bijspijkeren. Dan een gezellige rondvaart en tot slot een etentje bij mij thuis in het appartement.

Van links naar rechts de "meisjes" uit mijn team:

Petra, Elina, Krista, Outi, Terhi en Satu. Helaas kon Saara er niet bij zijn, vanwege een heeeel belangrijke bijeenkomst in Dallas.

Meteen na het weekend afgereisd naar Barcelona. Met zo'n 30 Nokia-collega's uit de business, communicatie en HR gebrainstormd over hoe we de vernieuwde Nokia Values moeten gaan implementeren. Erg leuke workshop die in het teken stond van creativiteit en geleid werd door Bernard Olivier, een zoon van de beroemde Lawrence. Ook de beeldententoonstellingen voor ons hotel op de Ramblas en de Placa Granda waren mooi.

De eerste volle juni-week werd afgesloten met een bezoekje van Odette. Erg gezellig bijgekletst over werk en privé, genoten van het heerlijke weer (in Nederland was het toen vreselijk) en van het winkelen bij Marimekko. En ook nog een bezoekje aan de fascinerende Tempelkerk (Temppeliaukion Kirkko) gebracht, een van de architectonische hoogtepunten van Finland. Een moderne kerk verscholen in en uitgehouwen uit een rots met een koepel geheel bekleed met koper. Deze uit 1961 daterende kerk heeft een fantastische akoestiek en er worden behalve missen dan ook veel klassieke concerten uitgevoerd.

Bezoekje aan Numella en een vreemd natuurverschijnsel

2007-06-02T11:49:00.000-07:00

Vaak vragen Nederlandse vrienden en familileden me of ik nu al een beetje geïntegreerd ben in het sociale leven in Finland. Meestal antwoord ik dan dat Finnen niet zo snel vrienden maken. Meer nog dan Nederlanders kijken ze nogal de kat uit de boom. Maar de primeur was voor één van mijn medewerksters. Outi Mäkiniemi had me al eens gezegd dat als mijn vriend over was uit Nederland, dat we bij haar op bezoek moesten komen: "Kun je zien hoe een Fins gezin vandaag de dag woont buiten Helsinki."

Eind mei was het zover, Ber was over uit Amsterdam en we hadden verder niks op het programma dat weekend. Dus ik vraag tijdens de lunch in die week daarvoor een keer aan Outi: "Staat die uitnodiging eigenlijk nog steeds?" Nog geen twee uur later had ik een uitnodiging in mijn e-mail voor een barbecue bij haar thuis, met bijgaande foto waarin de gezinsleden werden voorgesteld en een routebeschrijving naar hun huis in Numella, een soort Almere zo'n 40 kilometer ten noordwesten van Helsinki.

Outi en Timo (werkt ook bij Nokia) met hun kinderen Julia (9), Milena (5) en Rasmus (2)

Dus wij vanaf het regionale busstation in Kamppi naar Numella, waar Timo ons bij het busstation ophaalde. Het werd een erg gezellige avond (op kousenvoeten, altijd eerst je schoenen uit als je bij Finnen op bezoek gaat!) met een lekkere traditioneel Finse barbecue. Dat alles in een grote woning over diverse geschakelde verdiepingen verdeeld met een mooi overdekt en verwarmd (erg handig in Finland) terras. En ondanks onze beperkte communicatiemogelijkheden in het Fins, vonden de kinderen die buitenlanders wel grappig, vooral op de trampoline.

Op zondag even tennissen met Ber, voor het eerst op een buitenbaan in Helsinki. Maar op weg naar de tennisbaan, waan ik me opeens weer in de winter. He, dat lijkt wel sneeuw! Het blijken de opgehoopte zaden van de berkenbomen (0f paardenbloemen?). Geen wonder dat zoveel van mijn Finse collega's klagen over pollen en hooikoorts.

Jammer Edsiel... Hoera Marija

2007-05-13T11:44:00.000-07:00

En een emotionele Songfestivalweek is het geworden, met diepte- en hoogtepunten. De uitschakeling van Nederland op donderdag in de halve finale was een hele diepe. Het is wederom niet gelukt. Bij lange na niet zelfs, want gisteren na de uitslag van de finale bleek dat Edsilia slechts 21ste van de 28 is geworden. Ondanks meerdere supportacties van onze kant. Ik had alle Nokia collega's die ik ken een e-mail gestuurd om toch vooral op Nederland te stemmen, want Finland stond immers toch al in de finale. Samen met Hannie, Bertie en Ber die speciaal voor het Songfestival waren overgekomen, hebben we ons in het oranje gestoken en hebben de longen uit ons lijf geschreeuwd en gezongen. Bovendien heb ik me natuurlijk helemaal rot gestemd vanaf m'n Finse mobiele nummer. Ik heb wel tien keer gestemd. Het mocht allemaal niet baten. Edsiel kon de Oost-Europese hegomonie niet doorbreken. Eerlijk of niet-eerlijk, het was een groot gemis.

's Avonds en de dag erna op mijn werk, waren de steunbetuigingen gelukkig groot. Iedereen vond het onterecht dat Nederland (en ook wel Andorra en Denemarken) niet door waren. En je bent een toegewijd Songfestivalfan of niet... Ik had niet voor niks m'n huiskamer versierd met Songfestivalslingers. Ook zonder Nederland stond er een groot feest voor de deur.

Ook de vaderlandsliefde neemt extreme vormen aan in dit soort tijden.

Helaas heb ik het gedeeltelijk moeten missen door grote drukte op het werk, maar ook in de stad nam de Eurovisiekoorts grootse vormen aan. Toch eigenlijk wel leuk om Eurovisie mee te maken in een land dat er trots op is dat het gewonnen heeft en het festival en de organisatie daarvan nog serieus neemt... Op de Esplanada was een heuse Europamarkt georganiseerd en op het Senaatsplein waren veel optredens, waaronder Johnny Logan met een Fins fanfarekorps. (links)

Tussendoor toch ook nog wat tijd voor toeristisch Helsinki met Hannie en Bertie, zoals Suomenlinna (links) en Korkesaari, het eiland waar de dierentuin van de stad zich bevindt.

Maar toen was toch de avond aangebroken van het echte grote spektakel. Live de finale van het Songfestival! Iets waarvan ik toch al minstens 25 jaar droom. Eerst 5 minuten met de Eurovisietrein naar de Hartwall Arena.

Wij hadden uit piëteit met Edsiel onze oranje outfit thuisgelaten, maar hadden wel de Hollandse driekleur opgestoken. Anderen lieten wat uitbundiger hun toewijding blijken, voor bijvoorbeeld Georgië. Armenië of Finland.

En dan begint het spektakel, want dat was het zeker... Een enorme show (en dat voor een budget van EUR 10 miljoen) met veel afwisseling, leuke presentatoren en goede en minder goede liedjes. Met, op z'n Songfestivals, veel plagiaat dat net geen plagiaat is: de Sugababes uit Rusland, Kabouter Plop uit Oekraïne, Enya uit Georgië, Il Divo uit Letland, een mix van Tee Rex en de Scissor Sisters uit Zweden, Jamie Cullum uit Duitsland, een reincarnatie van Lenny Kuhr uit Litouwen, een "Latin" Gerri Halliwell uit Noorwegen, Take That uit Spanje, K3 uit Engeland en een mislukte Michael Jackson-imitatie uit Zwitserland. Het was er allemaal weer. Maar een van de mooiste liedjes won, een ballad uit Servië (dat wel), wat pathetisch gezongen (a la Celine Dion) door een gezellige pottenfamilie. En Mr. Lordi was ook nog even aanwezig, alleen niet om de prijs uit te reiken, want dat deed Joulupukki, oftewel de Kerstman, die even uit Rovaniemi was afgereisd.

Festivalkoorts

2007-05-06T08:28:00.000-07:00

Yes! Teko meets Edsilia. Helsinki 30 minuten geleden!

Tja wat een opwinding gelijk aan het begin van de Songfestivalweek. Tot nog toe was er van Eurovisiekoorts in Helsinki weinig te merken, maar nu is het dan toch echt losgebarsten. Eurovisietrams en auto's rijden rond, Con Hombres, de gay Eurovision Bar is weer open en zaterdag 5 mei is ook het Eurovision Village geopend. Waar iedere dag live optredens zijn van de deelnemers van dit jaar en dus vandaag van Neerlands hoop in Bange Dagen.

Op een groot scherm zijn de videoclips van alle deelnemers van dit jaar te zien. En gisteren was ik nog tevreden met het feit dat ik de IJslandse deelnemer in levenden lijve had gezien: Eirikur Hauksson, oftwel de Finse Eddie Van Halen.

Speciale postzegels met foto's van alle deelnemers zijn verschenen, en natuurlijk ook met onze eigen Edsilia. Helaas niet te koop, alleen beschikbaar voor de delegaties zelf.

En dan om 17.00 uur vandaag het optreden! Ik heb er een telefonische vergadering met een Nokia-collega (ja op zondag) voor verzet, want dit kon ik toch echt niet missen. Introductie door een Fin die vast denkt dat ie de leukste van het land is...

Een interviewtje met Juha van Yle 2, de Finse nationale tweede zender, en een groepsportret en dan handtekeningen en foto's met fans, waaronder een foto met...

Hauskaa Vappua

2007-05-02T10:33:00.000-07:00

Oftewel "een gezellige 1ste Mei" hoorde ik afgelopen maandag overal om me heen. Vappu of Wappu is genoemd naar de Heilige Walburga en symboliseert de komst van de lente. Ook al was het 's nachts maar 2 graden boven het vriespunt. Voor wie het naadje van de kous wil weten: http://en.wikipedia.org/wiki/Vappu.

De feestelijkheden beginnen op 30 april 's avonds om zes uur als het beeld van Havis Amanda de witte studentenpet opgezet krijgt door een groep studenten die aan grote pet hangen. Op dat moment komt het water uit de fontein, wordt de champagne opengetrokken en zetten ook alle studenten en ex-studenten hun pet op, die ze dan ophouden tot 1 mei einde dag.

Ook de kikvorsmannen in het bassin van de fontein klinken op het begin van Vappu.

Die pet is een statussymbool, jong en oud zijn er trots op en hoe vergeelder of bevlekt de pet, hoe beter...

Net als de overalls die de studenten anderhalve dag dragen. De kleuren geven aan tot welke faculteit ze behoren en het gaat erom, als ik het goed begrepen heb om zoveel mogelijk sponsors, handtekeningen, stickers en op je overall te krijgen. De overalls worden tot ver na het afstuderen gekoesterd als een herinnering aan je studententijd.

Groen, rood, blauw, wit met regenboogkleuren, alle faculteiten zijn vertegenwoordigd en die van de technische faculteit hebben een bekende sponsor op de mouw.

Maar van sommigen vraag je je toch af, tot welke faculteit ze zullen behoren:

Homostudies? Niet-westerse antropologie?

En gelukkig heeft ook het lichtelijk saaie en keurig gereguleerde Finland zijn eigen alternativo's in de studentenwereld.

In de "Walpurgis Nacht" worden de bloemetjes op z'n Fins buiten gezet. Veel drinken, drinken en nog eens drinken... De politie is dan ook paraat om de dronkaards in het gareel te houden. Alleen wat doet die middelste agent nou met z'n handen?

Vappu wordt ook wel het Fins carnaval genoemd. Dat zie je eigenlijk alleen maar terug aan kinderen die met serpentines en confetti rondlopen en soms geschminkt zijn. Ook ouderen dossen zich soms "carnavalesk" uit met...

... leuke oorwarmers, een leuke bril, een grote hoed of een bijpassend baardje

En een enkeling slooft zich echt uit en kruipt achter de naaimachine om een leuk stripfiguur pak te maken.

Overal op straat en in café's en restaurants houden mensen hun Vappu-pet op, zelfs op mijn eigen binnenpleintje wordt een klein Vappu feestje gevierd.

Op 1 mei volgt dan de traditionele picknick in het park. Zo'n 50.000 Finnen kommen naar het Kaivopuisto (het Park van de Bron), dat 5 minuten lopen bij mij vandaan is.

Met z'n allen naar het park

Picknicken is dus het motto. Collega's vertelden me dat het een soort prestigekwestie is wie het eerste komt en het meeste hapjes voor z'n vrienden heeft gemaakt. En de drank: champagne of de speciale Vappu-drank sima, een licht alcoholisch brouwsel van suiker, citroenschillen en -vruchtvlees, rozijnen en gist, dat je eerst in de fles moet laten rijzen. Ik heb het niet geprobeerd.

En ook in het park weer wat uitgedoste types...

En wat schetst mijn verbazing als ik aan het begin van de avond nog even naar het park loop, om nog wat plaatjes te schieten van, naar ik verwacht, het dronken volk. Alles weg, keurig opgeruimd, wat champagneflessen en vuilniszakken als stille getuigen. Maar het park is weer zo netjes als twee dagen geleden, in een mum van tijd...

Teleurgesteld en verbaasd over zoveel efficiëntie loop ik naar huis. De vlag wordt gestreken. Dat was dan Vappu...

Laps skiën

2007-05-02T10:31:00.000-07:00

(met dank aan Sytse voor het gebruik van een aantal foto's)

Dit jaar dus geen skivakantie in de Franse Alpen, Oostenrijk of Bulgarije. Nee dit jaar zijn we in "eigen land gebleven" en naar Ylläs gevlogen in Fins Lapland. Niet echt het hoogste skigebied in Europa - de hoogste "berg" in Finland ligt er en is wel 718 meter hoog -, maar wel een van de Noordelijkste. En koudste dus, vandaar dat je er in de derde week van april nog kunt skiën. De beste tijd van het jaar eigenlijk omdat de zon al meer dan 12 uur per dag schijnt en de temperaturen al enigszins aangenaam zijn (overdag een graad wat boven nul en 's nachts lichte vorst).

Dus op zaterdag 14 april vertrekken Ber en ik, samen met Frank en Sytse die de dag daarvoor uit Amsterdam zijn aangekomen, met FinnAir naar het vliegveld van Kittilä, in het hoge Noorden van Finland, zo'n 800 kilometer of anderhalf uur vliegen van Helsinki.

Finnair heeft als een van de weinige luchtvaartmaatschappijen een camera op de neus van het vliegtuig waarop je de stijging en daling kunt volgen.

Van het vliegveld in Kittilä is het nog 45 minuten bussen naar onze eindbestemming Äkäslompolo, een klein dorpje in het Ylläs gebied. Na wat gesleep met onze bagage komen we aan bij onze eigen Finse blokhut met, natuurlijk, een eigen sauna.

Äkäslompolo (wat zoiets betekent als de "bocht in de rivier waar de rendieren komen drinken") is een klein dorp met zo'n 300 inwoners in de zomer, maar aanzienlijk meer in de winter als de toeristen komen. Het heeft een groot hotel en diverse vakantieparken met Finse blokhutten. Er is één grote supermarkt en geen! Alko. Dus bier drinken uit de supermarkt of bestellen en de dag erna afhalen. Waar je al niet moeilijk over kunt doen...

In Ylläs zijn 56 skipistes en 27 liften, waarvan één stoeltjeslift. Het is lekker relaxt skiën, geen uren wachten bij skiliften zoals in Frankrijk en Oostenrijk, wel eerst iedere dag met de skibus van Äkäslompolo naar het skigebied. Alle soorten afdalingen zijn beschikbaar, dus je hoeft je niet te vervelen.

Tja, deze foto was onvermijdelijk natuurlijk. En nu ik weet wat het betekent, maak ik er maar mijn motto van hier in Finland: "Tee kunnon teko", oftewel "Doe iets goeds" (letterlijk: "Doe een goede daad").

Après-ski stelt in Äkäslompolo niet bijzonder veel voor. Maar ja da's ook wel zo prettig, rust je tenminste eens echt uit van je vakantie. Er zijn wat terrasjes op de pistes waar je wat kunt drinken of van de zon genieten en er zijn grote tenten waar je je eigen kampvuur kunt maken en een worst voor je lunch kunt roosteren als je wilt (en natuurlijk wilden wij dat...)

Maar het voordeel van Lapland is weer dat je er meer kunt dan alleen skiën. Zo hebben we op woensdag een heuse sleerit gemaakt met husky-honden. Niet echt een origineel Fins gebeuren (husky's komen uit Groenland, Canada en Siberië), maar toch... In koppels van twee, één op de slee en een ander staand op de slee als koetsier.

Hoewel maar een tocht van 10 kilimoter in zo'n 3 kwartier (klopt dit Sytse?), een ongekende ervaring. Toen we aankwamen op de hondenfarm, werd je gek van het geblaf. Maar de honden zijn heel lief als je ze aanhaalt en na de tocht waren ze zo moe dat ze voor pampus lagen en er geen geluid meer uitkwam. En ze willen niks liever dan rennen, dus zielig is het ook niet.

Eerst wat instructies over hoe je de slee bestuurt en kennismaken met de honden.

Mooie vergezichten onderweg...

En nog wat napraten achteraf met elkaar en de honden natuurlijk!

En terug naar ons dorp, met speciaal voor ons een "Pink" transfer.

Geen après ski, dus veel gezelligheid in de blokhut. Samen koken, iedere dag in de sauna en veel scrabblen. Maar ook uitgegeten, echt Laps natuurlijk, een rendierkluif! en gewandeld.

Een gezellige, relaxte week die helaas toch weer veel te snel om was. Misschien voor wat meer vertier buiten de deur volgend jaar Levi proberen. En voor de langlaufers onder ons: er zijn ook heel veel loipes in Lapland (meer nog dan afdalingen).

Out of Africa met Nokia

2007-04-28T13:22:00.000-07:00

Je komt niet iedere dag in Kenya. Daarom was ik niet onaangenaam verrast toen ik opeens gevraagd werd om begin april namens Corporate Internal Communications af te reizen naar Nairobi. Aanleiding waren de MEA Comms Days, oftwel een workshop van 2 dagen voor alle communicatiemensen in de regio Middle East & Africa bij Nokia. Er moest wel gewerkt worden, er moest een communicatiestrategie voor de regio worden afgeleverd voor de 2de helft van 2007. En ik dan met name een interne communicatiestrategie, samen met Sara El-Pachachi, verantwoordelijk voor de interne communciatie in deze regio. Waarom Nairobi vraag je je misschien af. Ik vroeg het me in ieder geval af, want het hoofdkantoor voor deze regio van Nokia bevindt zich in Dubai. Maar naar later bleek, is Kenya het meest centrale land van deze regio, die zich uitstrekt van Afghanistan en Iran tot Zuid-Afrika en Marokka.

Het was in de week voor Pasen en ik had net afscheid genomen van drie ex-collega's van ING die persoonlijk naar Helsinki waren afgereisd om mijn afscheidsvideo en -foto's te komen brengen. Was erg gezellig Lonneke, Theo en Lisette en bedankt voor de leuke video. Ik hem 'm vol trots al aan vele vrienden laten zien. Maar goed ik moest dus zondag om zes uur 's ochtends vertrekken om 's avonds rond 19.00 uur aan te komen in Nairobi. Eerst een nacht doorgebracht in het Intercontinental Hotel in deze Afrikaanse hoofdstad, om de ochtend erna te vertrekken naar Lake Naivasha.

Onderweg naar Naivasha, langs kleurrijke winkeltjes

In mijn lodge aangekomen vond ik een tropenuitrusting op bed, waarvan ik niet meteen doorhad dat ik die ook meteen aan moest doen. Kennelijk hoefde er niet alleen gewerkt te worden.

Tja de vermoeidheid van de reis is van mijn gezicht te lezen, maar de workshop was niettemin een succes. Een groepsfoto stond ook op het programma.

En in de late middag bleek waar die uitrusting goed voor was: een wandelsafari in een natuurpark. Een beetje een 'namaak'park omdat het in de jaren tachtig in gebruik is genomen voor de opnames van de film Out of Africa. Maar dat nam niet weg dat ik er een echt safarigevoel van kreeg.

Maar dat is niet al het wildlife dat ik gezien heb. Helaas kan ik het niet met foto's bewijzen, maar midden in de nacht werd ik wakker in mijn luxe lodge en hoorde ik vreemde geluiden, duidelijk van een dier. Ik stond op, keek achter de gordijnen en zag op nog geen twee meter afstand van mijn erker twee nijlpaarden grazen. De hotelbewaking had inderdaad verteld dat de nijlpaarden 's nachts het meer uitkomen om te eten op de verse grasvelden bij de lodges. Daarom werden gasten na 's avonds acht uur vergezeld door bewakers naar hun lodges. Maar ja, je gelooft het pas als je het met eigen ogen hebt gezien. En dat heb ik...

Mijn lodge met het lekkere gras voor de nijlpaarden

De workshop werd regelmatig onderbroken door apen die elkaar achterna zaten over het dak van de conferentieruimte

Lake Naivasha vol met nijlpaarden die 's nachts het terrein oplopen om te gaan grazen bij de lodges

Ruoholahti - het Westelijk havengebied van Helsinki

2007-03-21T12:29:00.000-07:00

Als Nokia-medewerker hoor je ook een bezoek te brengen aan de voormalige kabelfabriek van Nokia in de wijk Ruoholahti. Het is het Westelijk havengebied van Helsinki en vroeger waren er alleen scheepswerven, kranen en industrieterreinen. Die zijn er trouwens nog steeds. Dus op een mooie zonnige nawintermiddag ben ik er maar eens heengetogen.

In de jaren negentig is het gebied grondig gesaneerd en zijn er woningen, restaurants, winkelcentra en culturele voorzieningen in Ruoholahti gekomen. De oude kabelfabriek van Nokia, Kaapeli, is omgetoverd tot een cultureel centrum met drie musea: een fotografie-, theater- en een hotel- en restaurantmuseum. Naar het schijnt het enige ter wereld.

Voor de Amsterdammers onder ons, zeg maar de Westergasfabriek. In het gebouw zitten ook diverse galeries, een restaurant en het Frans cultureel Centrum.

Er zijn veel staaltjes van moderne en (wat) oudere industriële architectuur te bewonderen. Bijvoorbeeld het High-Tech-Center (HTC), dat bestaat uit vijf opvallende gebouwen die naar beroemde schepen zijn vernoemd.

Het electriciteitsbedrijf van Helsinki huist er en diverse reclamebureaus en andere bedrijven (waaronder Nederlandse) hebben deze 'hippe' buurt opgezocht.

En natuurlijk in de 'openbare ruimte' veel kunst, die in tegenstelling tot in Nederland, lang niet altijd smakeloos is.

Meer visite en Formule-1

2007-02-26T12:32:00.000-08:00

Maar de volhouder wint, dus de zaterdag erop maar weer naar Paloheinä en die langlauf-latten onder. Zo moeilijk kan het toch niet zijn... en samen met Ber, lekker vertrouwd, ook een ervaren skiër. Ging aanvankelijk stukken beter, maar ja dan word je al gauw overmoedig en ga je het geaccidenteerde terrein van de bossen in en dan...

krijg je teveel snelheid en schiet je uit het spoor dus. Nou ja er kon nog net een gezellig plaatje met ons tweeën vanaf, maar voor mij hoeft dat langlaufen niet zo geloof ik. Een berg afskiën is veel relaxter. En anders toch maar eerst die lessen.

Zoals gezegd kwamen Maxime en Harry dat weekend (17 en 18 februari) ook nog even langs. 's Avonds maar eens een nieuw restaurant uitgeprobeerd Olo, erg trendy maar ook smaakvol en lekker dichtbij wederom. De dag daarna afgesproken om naar het vestingeiland Suomenlinna (of Sveaborg in het Zweeds) te gaan met de boot vanaf het centrale marktplein. Maar eerst nog een bezoekje gebracht aan de Russisch-orthodoxe Uspenski kathedraal, die helaas weer gesloten was.

De boot was binnen het kwartier bij het eiland en moest zich door het nodige ijs heen ploegen.

In de zomer is dit eiland een topbestemming met allerlei café's, restaurant, strandjes, muziek, theater en dergelijke, maar het heeft zeker ook in de winter zijn charme. De vesting Suomenlinna werd in 1750 door de Zweden opgericht ter verdediging tegen de Russen. Daarna door de Russen belegerd, aan puin geschoten door een Frans-Britse vloot in de Krimoorlog, en tegenwoordig werelderfgoed beschermd door Unesco. Gemotoriseerd verkeer is er verboden en er wonen zo'n duizend mensen.

Op het dorpsplein bij de kerk was ijsplezier voor jong en oud onder vrolijke accordeonbegeleiding, tot aan de vogeltjesdans toe.

Op Suomenlinna zijn de kannonen, kazernes en kazematten nog overal te bezichtigen, maar nu veelal in gebruik als culturele of restauratieve voorziening.

En Maxime was niet de enige link tussen Helsinki, ING en mij dat weekend. Commercieel actief is ING nooit in Finland geweest voor zover ik weet. Maar sinds de sponsoring van de Formule-1 sport, is ING ook hier present. Sterker nog, bij mij om de hoek, in het Fins design museum.

He, en hier hebben we hem in het echt! Uit het grootste Finse dagblad, de Helsingin Sanomat. Wel grappig die leeuw op dat "rem"-bordje.

Maar ja dan krijg je natuurlijk ook dit: de leeuw in duigen!

En ik heb er niks mee, met die Formule-1 coureurs, maar die Heikki Kovolainen mag er best wezen voor een Fin

Visite

2007-02-25T04:28:00.000-08:00

Bijna vier maanden nu in Helsinki. De tijd voor visite is aangebroken! Twee weekenden opeenvolgend bezoek uit Nederland gehad. Eerst mijn broer Carlo en zwager Wim, de eerste familie die langs kwam en het weekend daarna ex-ING collega Maxime en zijn vriend Harry die het bezoek combineerden met een bezoek aan de glastentoonstelling van hun Belgische vriendin. Het eerste weekend stond in het teken van brood en spelen. Eerst op zaterdag een primeur voor alle drie: langlaufen in Paloheinä. Bereikbaar met bus 66 vanaf het Centraal Station van Helsinki, een temperatuurtje van -10 graden en een zonnetje, dus wat wil je nog meer. Ideaal ski-weer! Alleen dat langlaufen zelf...

... viel niet echt mee. Zelfs niet voor iemand die al wat vaker op gewone ski's heeft gestaan, zoals ikzelf. Zo'n berg afskieën is toch een heel ander verhaal. Dit kost echt heel veel meer energie en we hadden misschien toch wat lessen moeten nemen om die beweging een beetje te oefenen. Want zelfs bij die oudjes van 70 zag het er ontspannender uit dan bij ons.

Na afloop stonden de gezichten dan ook ietwat serieuzer. Dus na al dat harde werken, was het tijd voor ontspanning. Eerst uit eten natuurlijk, dit keer in het Engelse eetcafé van de Old Skipper aan het eind van mijn straat en daarna stappen, tot in de kleine uurtjes en in bijzondere uitgaansgelegenheden...

Op zondag daarom maar wat rustiger aan. Wandelen over de bevroren zeebaai, richting het centrum, even in kou poseren bij Alexander II en de kathedraal en een lekker kopje capuccino bij Kappeli. Daarna traditioneel Fins eten, bij Sea Horse natuurlijk.

Daarna moest ik weer aan het werk, maar hebben Carlo en Wim nog twee lekkere (koude) dagen gehad in Helsinki. Wandelen op de bevroren wateren blijft bijzonder, zeker als je dan ook nog de kunst van het ijsvissen kunt bewonderen.

's Avonds gezellig bij mij thuis eten en nog even ouderwets een kaartje leggen voordat de familie op woensdag weer met Air Berlin richting Dusseldorf (en Limburg) vertrok.

Teamdag

2007-02-14T09:56:00.000-08:00

Zoals beloofd, wat meer over mijn collega's hier bij Nokia. We hebben namelijk onlangs een echte teamdag gehad. Met een vrij serieus ochtendprogramma dat in het teken stond van betere onderlinge samenwerking en hoe je elkaar het beste feedback kunt geven. Eerst aan de hand van kennismakingsspelletjes die we allemaal weleens gedaan hebben. Zo van: "Wie is volgens jullie degene die helemaal weg is van het Eurovisie Songfestival?" Een echte inkopper vond ik, want ik had net een paar weken van tevoren de hele afdeling rondgeschreeuwd dat ik kaartjes voor De Finale in Helsinki had weten te bemachtigen. Na nog wat gefröbel met rietjes en elastiekjes, waarbij teamspirit en rollen in de groep werden getest, en het echt serieuze brainstormen over daadwerkelijke probleemstellingen op de afdelingen, kwam het middagprogramma.

Opdracht: maak met je team van een pak rietjes, elastiekjes, paperclips, spijkers en papier een constructie die stand houdt als je er vanaf 1 meter hoogte een ei in gooit. Het ei mag niet breken. Zie hier het resultaat van ons geweldige teamdenken. Het ei brak niet toen het in onze Nokia-branded Box terechtkwam, maar stuiterde door het teveel aan elastiekjes weer terug en brak alsnog. Les: Houd ook altijd rekening met naijl-effecten.

Na de lunch gingen we over tot het luchtige gedeelte waarbij wat minder ingenieurskennis nodig was. Wel creativiteit trouwens, want de middag begon met het maken van lappen poppen die naderhand op intranet geveild zouden gaan worden ten behoeve van Unicef. Dit alles in het kader van het "Helping Hands" project van Nokia dat wereldwijd projecten steunt.

Het resultaat van team (vlnr) Teko, Salla en Saara: Zippy Marley, kleindochter van Bob, en dochter van Ziggy. Let vooral op het prachtige patroonknipwerk van mijn hand, maar natuurlijk staken de dames mij de loef af met hun haarvlechtwerk (Saala) en naaiwerk (Saara).

De gehele poppencollectie gaat nu het intranet op en wordt bij opbod verkocht voor het goede doel.

Daarna werd het tijd voor het sportieve gedeelte. Nou ja sportief, dan denk je in Finland al gauw aan ijshockey (nationale sport nummer 1) of langlaufen, maar wij gingen... curlen! Nou ik dacht tenminste, net als iedereen die deze "sport" wel eens op tv heeft gezien - eens in de vier jaar bij de Olympische winterspelen of op een verdwaalde sportzender op de kabel -, dat alleen ijverige huismoeders (met bezems vegen) of op wintersport gestelde bowlers dit doen. Eerlijk gezegd ben ik er niet echt veel anders over gaan denken, maar gelachen hebben we wel. We gingen er speciaal voor naar een curlinghal die gerund wordt door een - Finse - zilveren medaillewinnaar van wat Olympische Spelen geleden.

Aandachtig (!) luisteren we naar de instructies in het Fins (?). Gelukkig vertalen Satu (links van me) en Minna (rechts) af en toe wat voor me. En dat vegen !?!?

In de startblokken...

... en schuiven maar.

Nou ja voor wat het waard is, wij hebben dit geklooi gewonnen! Maar daarna werd het pas echt gezellig. Terug naar de stad om lekker te dineren en doorgaan tot in de kleine uurtjes...

... en natuurlijk is Teko daarbij met Satu en Petra, de intranetboys van iComms: Ville (links) en Jussi-Pekka, en onderaan Petra (alweer) en Antti (midden) en Terhi.

En voor wie het precies weten wil, mijn team, Internal Communications Business Support, bestaat behalve uit mijzelf uit zes dames: Saara, Terhi en Satu (zie de foto's hierboven) en...

Elina en ...

...Outi.

Krista was helaas ziek en kon er die dag niet bij zijn. Petra is onze afdelingssecretaresse (voor alle drie de iComms afdelingen) en mijn baas is...

David, behalve manager ook erg bedreven in het rijgen van kralen voor poppen.

Brrrrrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!

2007-02-01T12:56:00.000-08:00

Winter dus. En niet zo'n beetje. Het sneeuwt nu gemiddeld een paar dagen in de week en de andere dagen is het overdag koud en 's nachts stervenskoud. Vandaag (= dinsdag 6 februari), was het min 17 toen ik naar huis ging uit het werk en vannacht wordt het min 22. Ik weet niet of ik het al gemeld heb, maar vanaf de dag dat de winter hier goed is losgebroken, klaarde het humeur van de Finnen op. In november en december hoorde ik alleen maar geklaag over het weer. Het was veel te warm, het waaide te hard en er viel te veel regen en waar waren toch de echte Finse winters gebleven (Had ik dat niet eerder gehoord?). Mijn nuchtere antwoord was meestal dat het wel echte Nederlandse winters leken. Wij zijn immers niet anders gewend dan storm en regen. Het enige verschil is, dat het hier ook nog bijna de hele dag donker is.

Maar nu dan toch de echte winter is uitgebroken, begrijp ik wel wat ze bedoelen. Dankzij al die sneeuw lijkt het veel minder donker en als overdag de zon schijnt, valt die kou ook best mee. Op eerdere blogs hebben jullie plaatjes gezien van de straat waar ik woon, nu in de winter ziet die er zo uit.

In een land waar ze zo aan kou gewend zijn, hebben ze natuurlijk allerlei praktische oplossingen voor de kou. De huizen zijn uitzonderlijk goed geïsoleerd: driedubbele ramen en een dubbele voordeur. Dus binnen in mijn appartement is het altijd lekker warm. Maar ook buiten dealen ze handig met de kou. De dames hier beneden rechts op de foto hebben niet alleen een ijskrabber om de ruiten van hun auto's sneeuwvrij te maken. Aan het andere uiteinde van de krabber zit een handveger om eerst die dikke sneeuwlagen van soms ettelijke tientallen centimeters (in één nacht) te verwijderen.

De trottoirs worden al vanaf 's ochtends een uur zes sneeuwvrij gemaakt door kleine sneeuwschuivers die precies de breedte van het trottoir hebben. Aan de voorkant ruimen ze de sneeuw en aan de achterkant strooien ze grint (geen zout, want dat zet bij deze hoeveelheden sneeuw en ijs geen zoden aan de dijk). Het grint geeft, ook al gaat het daarna keihard vriezen, nog enigszins houvast. De sneeuw wordt op grote hopen bij elkaar geveegd en grote vrachtwagens halen van tijd tot de grote hopen sneeuw weg.

Maar ik ben evengoed blij dat ik een paar weken geleden degelijke Finse schoenen met dikke rubberzolen heb gekocht, want de meeste kleine ongelukken die in Finland gebeuren (enkele tienduizenden per jaar) zijn gebroken enkels en polsen bij mensen die onderuit zijn gegaan door de gladheid. Ik heb dan ook veel bewondering voor de durfals die onder deze omstandigheden nog de fiets bestijgen. Ik ging in Nederland al bij 1 centimeter sneeuw met m'n fiets onderuit (toch zeker zo'n keer of vijf gebeurd), dus ik moet er echt niet aan denken, ook al hebben de fietsbanden hier spikes in de winter.

Nee geef mij maar de mooie wintertafereeltjes op diverse plekken in de stad, waarvan ik graag overdag (bij een zonnetje) en al wandelend op mijn fijne schoenen, geniet.

Mijn werk

2007-01-31T12:01:00.000-08:00

Het hoofdkantoor van Nokia waar ik werk ligt eigenlijk niet in Helsinki, maar in Espoo. Is een redelijk grote stad, met circa 200.000 inwoners en wordt ook wel het "Silicon Valley" van Finland genoemd omdat alle IT-bedrijven er gevestigd zijn. Het ligt tegen Helsinki aan (ten oosten ervan) en kent veel woonwijken met eensgezinswoningen. Veel van mijn collega's met kinderen wonen er, het is eigenlijk een soort Amstelveen zeg maar. Ik reis met de bus naar mijn werk, is ongeveer 20-25 minuten van het centrum van Helsinki waar ik woon.

Voor het glazen hoofdkantoor dat uit drie verschillende gebouwen bestaat (het AB, CD en FG gebouw) staat een grote parkeergarage die het zicht een beetje wegneemt vanaf de straatkant. Bovendien wordt de parkeergarage op dit moment uitgebreid, omdat er te weinig plekken zijn voor personeel en bezoekers. Gelukkig is er in Finland nog ruimte genoeg en kunnen ze dat zonder al te veel vergunningen en problemen doen. Dat hoef je in Amsterdam niet te proberen.

Tevens wordt er een loopbrug aangebracht (zie foto hieronder) zodat de medewerkers vanuit de parkeergarage overdekt naar het gebouw kunnen lopen. In de Finse winter, bij soms min 20 graden en veel sneeuw en ijs, is dat zeker geen overbodige luxe. Bovendien is dan een ander probleem opgelost en dat is het extra paar schoenen dat (vooral mijn vrouwelijke collega's) altijd bij zich hebben om door de sneeuw naar het werk te kunnen lopen. In de garderobe op het werk staat derhalve een hele "Imelda"-collectie aan pumps, want daar verwisselen de dames hun winterbestendige laarzen voor hun elegante werkschoenen.

Ik reis dus met de bus naar mijn werk zoals gezegd. In deze tijd van het jaar in het 's ochtends als ik aankom en 's avonds als ik naar huis ga nog donker. Vandaar dat ik laatst toen ik naar de bushalte liep onderstaande bordjes niet zag (de achterkant is donkergrijs en zonder aanduiding, dit ter excuus) en mijn hoofd openhaalde aan het onderste linkeraanwijsbord.

Het gebouw ligt aan de Keila-baai, oftewel Keilalahtie, waardoor je in het glazen gebouw de meest fantastische uitzichten op het water hebt. Onderstaande foto's geven het uitzicht vanuit de receptie van het gebouw en vanuit een van de loopbruggen die de gebouwen onderling verbinden. Als de zon opkomt en ondergaat weet je werkelijk niet wat je ziet. En nu het al bijna twee weken 24 uur per dag vriest, is dit water al in een grote ijsspiegel veranderd en ligt er overal sneeuw op de eilandjes.

Het gebouw heeft veel handige faciliteiten voor medewerkers, een fitness-centrum - met sauna natuurlijk - en gezondheidscentrum waar dagelijks een bedrijfsarts aanwezig is. Een winkel met Nokia-accessoires, waar je voor een paar euro, leuke relatiegeschenken kunt kopen, twee bedrijfsrestaurants met een verschillend dagelijks menu, een espresso-lunchbar en een voorbeeld van de nieuwe Nokia "flagship"-stores zoals die nu in verschillende grote wereldsteden worden geopend. Daar kun je als medewerker de nieuwste modellen mobieltjes bewonderen. Verder een servicedesk waar problemen met je mobiele telefoon kunnen worden opgelost en een servicedesk voor problemen met je laptop. Helaas hebben ze bij Nokia strenge veiligheidsmaatregelen, die het verbieden om daarvan en van de werkplekken foto's te maken. Dus die kan ik jullie niet laten zien.

Maar in een van de volgende blogs zal ik jullie kennis laten maken met mijn collega's, omdat we laatst een teamdag hebben gehad en die was "off site", dus daar heb ik volop foto's gemaakt.

Bezoek uit Amsterdam en ... eindelijk de echte Finse winter

2007-01-24T09:52:00.000-08:00

Ja hoor, hij is eindelijk gearriveerd de Finse winter. In de nacht van zaterdag 20 op zondag 21 januari viel een giga hoeveelheid sneeuw en was het bijna tien graden onder nul. Een aangename verrassing voor Hans, mijn eerste vriendenbezoek - op Ber na natuurlijk - hier in Helsinki. Bovendien had hij de mazzel dat ie net op tijd uit Nederland was vertrokken. Op die donderdag voordat die ongelofelijke storm vrijwel ieder verkeer daar onmogelijk maakte. Sinsdien is er alleen maar meer sneeuw gevallen in Helsinki en hebben we al nachten van min achttien graden gehad. En het blijft voorlopig dag en nacht onder nul, dus binnenkort kunnen we over het ijs lopen!

De Mannerheimintie 's avonds in de sneeuw.

Zaterdag overdag was er nog weinig aan de hand, alleen was het al stervenskoud (niet eens vanwege de temperatuur maar meer vanwege de wind, gevoelstemperatuur niet waar?). Wel nog wat aardige toeristische tripjes gemaakt, zoals naar de overdekte markt in de wijk Häkiniemi, waar we ook naar de wat alternatieve buurt in Kallio liepen. Met dat alternatieve karakter viel het wel mee (een paar sex-shops, wat Indische eetwinkels en hardrockcafé's). Wel nog de aardige Kallio-kerk bezocht, waar we een tijdje binnen hebben doorgebracht om bij te komen van de kou. Kerken zijn hier wonderwel goed verwarmd.

Hans bij de overdekte markt Häkiniemi

's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij het trendy Mecca restaurant. Redelijk duur, maar erg goed eten. En daarna gezellig stappen en de avond eindigde in DTM (Don't Tell Mama), de grootste homo-discotheek van Scandinavië.

Zondag sneeuwde het dus volop, dus weer voor een museum. Het prachtige gebouw van het museum van moderne kunst, oftewel Kiasma, ligt vlakbij het Centraal Station aan de Mannerheimintie. Gustaf Mannerheim is de beroemde maarschalk die Helsinki in 1919 van de Russische bezetter bevrijdt en vrede brengt in de twee jaar daarvoor onafhankelijk geworden republiek Finland. Een imposant standbeeld van Mannerheim te paard prijkt dan ook aan deze belangrijke straat in Helsinki en er is veel gedoe geweest over het moderne museum dat naast "onze Mannerheim" zou moeten verschijnen. Nu het resultaat eenmaal zichtbaar is, maalt daar echter niemand meer om.

Hans en Mannerheim

In het Kiasma (www.kiasma.fi) was toevallig de laatste dag van de tentoonstelling van de vier genomineerden voor de jaarlijkse verkiezing van de Finse kunstenaar van het jaar. Wij hadden zo onze voorkeur voor wie het worden moest. Het gebouw is echter zeker zo indrukwekkend als de geëxposeerde kunst.

Na de hogere kunsten, was het weer tijd voor het wat banalere werk: dineren bij de Seahorse. Een restaurant vlakbij mijn appartement, waar je in vijftiger jaren sfeer kunt genieten van flinke porties traditioneel Finse lekkernijen, zoals daar zijn: gebakken (verse) haring met rode biet en aardappelpuree, rendierbiefstuk, "geschmack" en gevulde koolrolletjes (zijn eigenlijk Russisch, maar goed). Ik beloof bij deze plechtig dat ik iedereen die mij bezoekt, mee zal nemen naar dit restaurant. Je weet pas echt wat Finland is als je hier hebt gegeten.

Kerst in Helsinki... of toch in Nederland

2007-01-10T12:55:00.000-08:00

We zijn alweer in de derde week van 2007 en je hebt even geen blog gezien. Er is namelijk een kleine ramp gepasseerd gedurende de jaarwisseling. Nee, ik ben niet getroffen door een Finse vuurpijl, die ze hier in de Nieuwjaarsnacht nogal onbesuisd vanuit hun dronken handen de lucht in schieten, maar de harde schijf van mijn computer is gecrasht.

Inmiddels is die schade hersteld (een hersteloperatie die me ruim 200 euro heeft gekost), maar al het beeldmateriaal dat ik voor deze blog had verzameld is daarmee ook verdwenen. Alleen wat nog op mijn fototoestel stond is gered, want sukkel die ik ben, ik heb natuurlijk geen back-up gemaakt van mijn harde schijf. Dus niet alleen de foto's van de laatste twee jaar vakanties en wat archiefmateriaal is weg, maar ook de hele muziekbibliotheek van mijn i-Pod, drie jaar e-mails die ik zorgvuldig had gearchiveerd (met allerlei passwords van on-line diensten), etc. etc. Nou ik heb mijn les wel geleerd en ga een tweede harde schijf kopen. En back-ups maken natuurlijk.

Ik had dus een leuke blog in voorbereiding over de kerstverlichting in Helsinki - het is hier zo donker dat mensen wild zijn op alles wat licht geeft geloof ik -, maar helaas... Gelukkig hadden ze in Nederland ook kerstverlichting en wel in het Noord-Hollandse Den Ilp. Als schrale troost een kleine impressie van al die lelijkheid:

De kitsch van de weduwes Heijboer viel beter in de smaak.

Ber en Hannie vonden het echt heeeeel leuk.....

De Kerst hebben we dus doorgebracht in Nederland. Eerst op Kerstavond naar onze vrienden Margriet en Ignacio in Monnickendam. Samen met Hannie hebben we daar de aanloop naar de Kerst gevierd, met uiteraard veel eten, drank, muziek en dans, waarvan hieronder enkele toonbare foto's. En waar we ook al een beetje Margriets verjaardag vierden (eigenlijk op Tweede Kerstdag), met cadeautjes uit Helsinki.

Kommetjes van Iittala, waarvan Hannie even de echtheid controleert.

En dan op Tweede Kerstdag met de hele familie (22 man in totaal) naar het Kerstcircus in Carré

En niet alleen mijn jongste nichtjes, Mirte en Bente hebben ervan genoten.

Na het circus terug naar het appartement van oom Teko en oom Ber voor een andere jaarlijkse traditie, het "take-your-own" Kerstdiner. Eigenlijk een Van der Stegen-traditie, maar dit jaar uitgebreid met de Verheijens dus, en Hannie!.

Helsinki als toerist

2006-12-30T15:35:00.000-08:00

Deze pagina dient slechts om je over te halen naar deze stad te komen, mocht je er nog steeds niet van overtuigd zijn dat Helsinki heus wel het nodige moois te bieden heeft. Ik zal volstaan met korte toelichtingen, want iedere gids of internetsite over Helsinki kan je meer vertellen over wat er op deze toeristische plaatjes staat.

Het beroemde centraal station van Helsinki.

Met daartegenover het lelijke, maar ook weer mooie Sokos Hotel

Naast het centraal station, het Nationaal Theater.

Art-deco elementen in de architectuur

Via de Esplanade, zeg maar de PC Hooftstraat van Helsinki, maar dan met een mooie flaneerboulevard in het midden, loop je richting Kauppatori, oftewel het Marktplein.

Aan de Esplanade ligt onder meer het prachtige, enige vijfsterrenhotel van Helsinki, Hotel Kamp, waar alle beroemde gasten verblijven.

Weet u nog: Jackie Kennedy maakte het merk in de jaren zeventig beroemd. Het is er nog steeds! Hipper en bekender dan ooit en ze hebben wel twee grote winkels langs de Esplanade.

Je komt dan ook nog langs Kapelli, een paleisje van hout uit 1867 met een glazen veranda, vroeger heftig gefrequenteerd door de beroemdste Fin aller tijden, de componist Jean Sibelius.

Om vervolgens inderdaad het marktplein te bereiken, waar je dagelijks verse vis (20 soorten verschillend geprepareerde haringen), groente, fruit, maar ook het gebruikelijk souveniergebeuren vindt.

En waaraan ook het oude Presidentiële Paleis ligt.

Beroemde kerken bepalen hier het centrale beeld van Helsinki. De Lutherse Domkerk aan het Senaatsplein (Senatintori in het Fins) en...

... de Russisch-orthodoxe Uspenski kathedraal uit 1868.

En zo kan ik nog uren doorgaan, maar daar heb je goede websites en reisgidsen voor.

Mijn buurt

2006-12-21T12:50:00.000-08:00

Ik woon in Ullanlinna (of Ulrikasborg in het Zweeds) een buurt met veel ambassades, chique antiekzaken, dure mode- en designwinkels en trendy restaurants en bars. Het is een oude gezellige wijk, met straten van kinderkopjes en gebouwen in verschillende pasteltinten.

Als je naar het noorden loopt richting centrum van de stad kom je eerst langs de Johanneskirkku, de grootste kerk van Helsinki. Het is Evangelisch Lutherse kerk, van het geloof dat 90 procent actief of passief belijdt. De kerk wordt veel gebruikt voor trouwerijen, maar ook voor minder religieuze zaken als klassieke concerten.

Tegenover de kerk ligt een gebouw met een wat wulpse uitstraling. Ach zo'n homo-man van 45 alleen in het hoge Noorden is al gauw tevreden, ook al is deze verleiding wel van erg platonische aard.

En naast dat gebouw het Finse Design Museum, met momenteel een Mexico tentoonstelling en het resultaat van een heel aardige internationale ontwerpwedstrijd voor (hals)kettingen, die alle opgedragen moeten zijn aan een idool.

Tegenover het museum stopt de dichtstbijzijnde tram en - toeval of niet - ook hier stopt lijn 10 vlak voor mijn huis, zoals in Amsterdam.

Loop je hier door de buurt dan valt je behalve de art-deco architectuur ook de vele torentjes aan de gebouwen op: korte stompe, lange spitse, hoge grote...

Loop je richting het zuiden, dan ga je richting zee. Je komt eerst langs een mooi pleintje, waar het beroemde Sea Horse restaurant ligt, een oude marinierskroeg, die nu volgens de kok van het enige twee-sterrenrestaurant in Helsinki, een typisch traditioneel Finse topschotel biedt met grote porties. Moet het nog steeds uitproberen.

Even verder door, nader je al de boulevard langs de zee. Er liggen wederom prachtige statige 19de en begin 20-eeuwse panden langs de zeeweg.

De bootjes liggen al een tijdje op het droge, ter bescherming van de vorst die echter nog maar niet door wil zetten.

Normaal gesproken bevriest hier de zee en kun je te voet naar de eilandjes lopen, maar misschien nog een maandje (of twee) wachten.

Als je dan langs de zee weer terug naar het noorden loopt, kom je langs het mooiste park hier in de buurt, het Kaivopuisto.

En dan verder langs de zee richting noorden, kom je vanzelf in de haven in het centrum van de stad hier op foto's in oktober toen de jaarlijkse binnenkomst van de haringvloot gevierd werd en Ber hier ook was tijdens de "pre-visit week".

Het pand waar ik woon

2006-12-20T10:18:00.000-08:00

Ik woon dus in de Jääkärinkatu, hetgeen zoiets betekent als Mariniersstraat. Het is dan ook maar vijf minuten lopen van zee. Op nummer 4b, in een oude machinefabriek uit 1876, G.W. Sohlberg genaamd. Tussen 1885 en 1979 was de fabriek in dit pand gehuisvest. Het bedrijf bestaat nog steeds onder de naam GWS Group en is nu een producent van machines voor de high-tech industrie of zoiets (als je echt meer wilt weten zie www.gws.fi). Sinds kort hangt er een plaquette op mijn pand die deze feiten memoreert.

Het pand is pas gerenoveerd en bevat nu een dertigtal appartementen. Nummer 4 heeft een centrale ingang (het donkerrode deel op de foto links). Linksaf ga je naar 4a, en rechts naar 4b, het gedeelte waar ik woon.

Binnen, meteen rechts, hangt een bord met de namen van alle bewoners. Met van die lekkere ouderwetse plastic letters op zwart vilt geplakt, en glas ervoor zoals je ziet.

Het heeft even geduurd, maar na een week of zes is het ze gelukt om mijn naam goed gespeld te krijgen op dit bord en op de brievenbus van mijn voordeur, die je bereikt na 8 trappen lopen of via de lift naar de vierde etage.

Gaan we weer naar buiten, krijg je een compleet straatbeeld. Mijn slaapkamer ligt aan de straatkant. De woonkamer aan de binnenplaats. De straat loopt behoorlijk omhoog.

Mijn eerste week in Helsinki

2006-12-12T12:03:00.000-08:00

Toch maar overgeschakeld op blogger. Die Space van MSN beviel me niet zo. Gevolg is wel dat ik nu even terug moet in de tijd. Mijn eerste week in Helsinki viel ik met de neus in de boter. Of in de sneeuw eigenlijk. Van 25 graden in Mexico rechtstreeks naar Finland, waar het toen al zo'n min tien was en de eerste 10 centimeter sneeuw viel. Het was een nogal abrupte overgang. Heb ook minstens twee weken last gehad van een jetlag. En dat in een bijna leeg appartement.

Zo zag het appartement eruit toen we (ja Ber komt ook hier wonen hoor) besloten het te huren. Dat was in de eerste week van oktober tijdens mijn zogenoemde pre-visit week. Samen met mijn "inburgeringsdame" hebben we toen een stuk of zes/zeven appartementen bezocht, waarvan dit verreweg de mooiste was. Ook de duurste trouwens, maar ja, Nokia betaalt twee derde van de huur, dus... Een verbouwproject in een oude fabriek uit 1927. Ruim 100 vierkante meter en drie kamers en lekker centraal in de stad gelegen, dus wat wil je nog meer. Bovendien werd mij verzekerd dat het voor mijn startdatum zou worden opgeleverd. En wat schetste mijn verbazing: in Finland houden bouwers zich kennelijk nog aan planningen.

Zo zag het eruit toen ik erin trok. En zowaar de stoelen die ik tijdens mijn pre-visit week had besteld, werden op 31 oktober geleverd, tegelijkertijd met de twee kubieke meter persoonlijke spullen die ik op kosten van Nokia mocht laten overvliegen uit Amsterdam. Ik had voornamelijk voor kleren gekozen om die koude winter te kunnen doorstaan, maar had toch ook wat dingen meegenomen die me dierbaar zijn en me direct "thuis" zouden doen voelen. En samen met wat Mexicaanse souvenirs zorgde dat toch nog voor wat sfeer in dat lege appartement.

En de keuken was al compleet ingericht, wat wel handig was. Met de meegebrachte pannen, serviesgoed en bestek kon ik in ieder geval meteen koken.

En zoals je ziet, had ik de Alko, de Finse staatswinkels waar je je alcohol moet kopen, ook zo gevonden. Die is dan ook maar één straat verderop.

Verder had ik al een sauna! Bijna ieder huis/appartement heeft z'n eigen sauna in Finland, of als het niet anders kan, een gezamenlijke sauna in de kelder of zo. Maar ik heb dus m'n eigen sauna. Maar dan wel geen bad, want dat is hier minder belangrijk. Het heeft trouwens wel ongeveer vier weken geduurd voordat ik hem voor het eerst gebruikt heb. Niet omdat het zo ingewikkeld was, maar ik kon de Finse handleiding niet lezen, dus heb toch maar eerst op de persoonlijke uitleg gewacht.

Voor de rest was het hele appartement nogal leeg, dus maar een beetje improviseren her en der.

De tv, natuurlijk meteen gekocht, moest even op het saunabankje. En kijken op de kussens, want de bank was er nog niet!

Het computerscherm op twee koffers, de muis op een eetkamerstoel, de kantoorspullen op de grond.

Het bed kon nog niet geleverd worden, dus kreeg ik tijdelijk een vervangbed. Het schemerlampje en de wekker konden wel op vierde eetkamerstoel, want die eettafel komt voorlopig toch nog niet.

En in de gang laat ik het beschermende karton nog maar even liggen, eerst nog een mat kopen!